سورة الأحقَاف · ئایەت ٢٦
وَلَقَدۡ مَكَّنَّـٰهُمۡ فِیمَاۤ إِن مَّكَّنَّـٰكُمۡ فِیهِ وَجَعَلۡنَا لَهُمۡ سَمۡعࣰا وَأَبۡصَـٰرࣰا وَأَفۡءِدَةࣰ فَمَاۤ أَغۡنَىٰ عَنۡهُمۡ سَمۡعُهُمۡ وَلَاۤ أَبۡصَـٰرُهُمۡ وَلَاۤ أَفۡءِدَتُهُم مِّن شَیۡءٍ إِذۡ كَانُوا۟ یَجۡحَدُونَ بِءَایَـٰتِ ٱللَّهِ وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُوا۟ بِهِۦ یَسۡتَهۡزِءُونَ ﴿٢٦﴾
تەفسیرا ساناهی
و ب ڕاستى مه ئه‌و ئه‌گه‌رێن مانا د عه‌ردى دا دابوونه عادییان يێن كو مه نه‌داينه هه‌وه ئه‌ى گه‌لی كافرێن قوره‌يشییان، ومه هنده‌ك گوهـ دابوونه وان كو وان پێ گوهـ لێ ببت، وهنده‌ك چاڤ ئه‌و پێ ببينن، وهنده‌ك دل ئه‌و پێ تێ بگه‌هن، به‌لێ وان ئه‌و د وێ ڕێكێ دا ب كارئينان يا خودێ پێ ژ وان ڕازى نه‌بت، ڤێجا وان چو مفا نه‌گه‌هانده وان؛ چونكى وان باوه‌رى ب ئايه‌تێن خـــودێ نه‌ئينا بوو، وئــــه‌و عه‌زابا وان له‌ز لێ دكر ويارى پێ دكرن ب سه‌رێ وان هات. وئه‌ڤه گه‌فه‌كه ژ خودێ وترساندنه‌كه بۆ كافران.