سورة الأحقَاف · ئایەت ٢٩
وَإِذۡ صَرَفۡنَاۤ إِلَیۡكَ نَفَرࣰا مِّنَ ٱلۡجِنِّ یَسۡتَمِعُونَ ٱلۡقُرۡءَانَ فَلَمَّا حَضَرُوهُ قَالُوۤا۟ أَنصِتُوا۟ۖ فَلَمَّا قُضِیَ وَلَّوۡا۟ إِلَىٰ قَوۡمِهِم مُّنذِرِینَ ﴿٢٩﴾
تەفسیرا ساناهی
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بــه‌حـــس بكه ده‌مێ مــــه ده‌سته‌كه‌ك ژ ئه‌جنان هنارتییه نك ته؛ دا ئه‌و گوهێ خۆ بده‌نه قورئانێ، ڤێجا ده‌مێ ئـــه‌و ئاماده‌بووين، وپێغه‌مبه‌رێ خودێ سلاڤ لێ بن قـورئان خواندى، هنده‌ك ژ وان گۆته هنده‌كان: بێ ده‌نگ ببن؛ دا ئه‌م گوهدارییا قورئانێ بكه‌ين، ڤێجا ده‌مـــێ پێغه‌مبه‌رى خـــوانــــدن ب دويماهى ئيناى، وئه‌و تێ گه‌هشتين ووێ كار ل وان كرى، ئه‌و زڤڕينه نك ملله‌تێن خۆ ووان ئه‌و ژ عه‌زابا خودێ ترساندن، ئه‌گه‌ر هات وئه‌و باوه‌رییێ نه‌ئينن.