سورة مُحمد · ئایەت ٢٠
وَیَقُولُ ٱلَّذِینَ ءَامَنُوا۟ لَوۡلَا نُزِّلَتۡ سُورَةࣱۖ فَإِذَاۤ أُنزِلَتۡ سُورَةࣱ مُّحۡكَمَةࣱ وَذُكِرَ فِیهَا ٱلۡقِتَالُ رَأَیۡتَ ٱلَّذِینَ فِی قُلُوبِهِم مَّرَضࣱ یَنظُرُونَ إِلَیۡكَ نَظَرَ ٱلۡمَغۡشِیِّ عَلَیۡهِ مِنَ ٱلۡمَوۡتِۖ فَأَوۡلَىٰ لَهُمۡ ﴿٢٠﴾
تەفسیرا ساناهی
وئه‌وێن باوه‌رى ب خودێ وپێغه‌مبه‌رێ وى ئيناى دبێژن: بلا ســـووره‌ته‌ك ژ نك خـــــودێ هاتبا خـــــوارێ فــــه‌رمانا ب جيهادێ ل مه كربا، ڤێجا ئه‌گه‌ر سووره‌ته‌كا موكم هاته‌خوارێ وبه‌حسێ جيهادێ تێدا هاته‌كرن، تو دێ بينى ئه‌وێن نفاق ل نك هه‌ى و د دل دا ژ دينێ خودێ ب گومان وه‌سا دێ به‌رێ خۆ ده‌نه ته -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- وه‌كى وى يێ ترسا مرنێ ب سه‌ردا گرتى، ڤێجا يا باشتر بۆ ڤان يێن نساخى د دلێن وان دا هه‌ى ئه‌وه ...