سورة المَائدة · ئایەت ١١٠
إِذۡ قَالَ ٱللَّهُ یَـٰعِیسَى ٱبۡنَ مَرۡیَمَ ٱذۡكُرۡ نِعۡمَتِی عَلَیۡكَ وَعَلَىٰ وَ ٰلِدَتِكَ إِذۡ أَیَّدتُّكَ بِرُوحِ ٱلۡقُدُسِ تُكَلِّمُ ٱلنَّاسَ فِی ٱلۡمَهۡدِ وَكَهۡلࣰاۖ وَإِذۡ عَلَّمۡتُكَ ٱلۡكِتَـٰبَ وَٱلۡحِكۡمَةَ وَٱلتَّوۡرَىٰةَ وَٱلۡإِنجِیلَۖ وَإِذۡ تَخۡلُقُ مِنَ ٱلطِّینِ كَهَیۡءَةِ ٱلطَّیۡرِ بِإِذۡنِی فَتَنفُخُ فِیهَا فَتَكُونُ طَیۡرَۢا بِإِذۡنِیۖ وَتُبۡرِئُ ٱلۡأَكۡمَهَ وَٱلۡأَبۡرَصَ بِإِذۡنِیۖ وَإِذۡ تُخۡرِجُ ٱلۡمَوۡتَىٰ بِإِذۡنِیۖ وَإِذۡ كَفَفۡتُ بَنِیۤ إِسۡرَ ٰۤءِیلَ عَنكَ إِذۡ جِئۡتَهُم بِٱلۡبَیِّنَـٰتِ فَقَالَ ٱلَّذِینَ كَفَرُوا۟ مِنۡهُمۡ إِنۡ هَـٰذَاۤ إِلَّا سِحۡرࣱ مُّبِینࣱ ﴿١١٠﴾
تەفسیرا ساناهی
ده‌مێ خودێ ل ڕۆژا قيامه‌تێ گۆتى: ئه‌ى عيسايێ كوڕێ مه‌ريه‌مێ، قه‌نجییا من ل بيرا خۆ بينه ده‌مێ من تو بێ باب ئافراندى، وقه‌نجییا من د گه‌ل ده‌یكا ته ژى كرى ل بيرا خۆ بينه كو د ناڤبه‌را هه‌مى ژنكێن عاله‌مێ دا من ئه‌و هلبژارتى، و ژ وێ بێ به‌ختییێ پاقژكرى یا ب دويڤ وێ ڤه هاتییه ڤه‌نان، و ژ وان قه‌نجییێن د گه‌ل عيساى هاتينه‌كرن ئه‌و بوو خودێ ئه‌و ب جبريلى سلاڤ لێ بن ب هێز ئێخستبوو، و پشته‌ڤانییا وى كربوو، وده‌مێ هێشتا ئه‌و ل سه‌ر پێچكێ ئه‌و د گه‌ل خه‌لكى دئاخڤت، وپشتى ئه‌و مه‌زن بووى وى به‌رێ وان ددا خودێ ب وێ وه‌حییێ یا خودێ بۆ هنارتى، ووى بێ فێركه‌ر ئه‌و فێرى خواندن ونڤيسينێ كربوو، وهێزا تێگه‌هشتن وزانينێ دابوويێ، ووى ئه‌و فێرى وێ ته‌وراتێ كربوو يا وى بۆ مووسایى سلاڤ لێ بن هنارتى، ووێ ئنجيلا بۆ وى هنارتى هيدايه‌ت بۆ مرۆڤان، ووى ژ ته‌قنێ په‌يكه‌رێ ته‌يره‌كى چێ دكر وپف دكرێ، ڤێجا ب ئانه‌هییا خودێ ئه‌و په‌يكه‌ر دبوو ته‌يره‌كێ ژ ڕاستا، ووى كۆرێ زكماك چێ دكر، ومرۆڤێ گوڕى ساخ دكر، و ب ئانه‌هییا خودێ چه‌رمێ وى دورست دكره‌ڤه، ووى دوعا ژ خودێ دكرن كو ئه‌و مرییان زێندى بكه‌ت ئينا ب ئانه‌هییا خودێ ئه‌و ژ گۆڕان ڕادبوون، پاشى خودێ بيرا وى ل وێ قه‌نجییێ دئينته ڤه ده‌مێ وى ئيسرائيلى ژێ داينه پاش ده‌مێ وان دلێ خۆ برییه كوشتنا وى، وئه‌و ب وان ئايه‌تێن ئاشكه‌را يێن دبنه ده‌ليل ل سه‌ر پێغه‌مبه‌رينییا وى بۆ وان هات بوو، ڤێجا ئه‌وێن كافر بووين ژ وان گۆت: هندى ئه‌ڤ تشته‌نه يێن عيسا پێ هاتى سێره‌به‌ندییه‌كا ئاشكه‌رانه.