سورة المَائدة · ئایەت ١١٤
قَالَ عِیسَى ٱبۡنُ مَرۡیَمَ ٱللَّهُمَّ رَبَّنَاۤ أَنزِلۡ عَلَیۡنَا مَاۤئِدَةࣰ مِّنَ ٱلسَّمَاۤءِ تَكُونُ لَنَا عِیدࣰا لِّأَوَّلِنَا وَءَاخِرِنَا وَءَایَةࣰ مِّنكَۖ وَٱرۡزُقۡنَا وَأَنتَ خَیۡرُ ٱلرَّ ٰزِقِینَ ﴿١١٤﴾
تەفسیرا ساناهی
عيسايێ كوڕێ مه‌ريه‌مێ به‌رسڤا وان دا، ودوعا ژ خودايێ خۆ كر وگۆت: ئه‌ى خودايێ مه، تو سفره‌كا خوارنێ ژ عه‌سمانى بۆ مه بينه خوارێ؛ دا ئه‌م ڕۆژا هاتنه خوارا وێ بۆ خۆ بكه‌ينه جه‌ژن، وئه‌م ويێن پشتى مه ب چاڤه‌كێ بلند به‌رێ خۆ بده‌ينێ، ودا ئه‌و سفره ببته نيشانه‌ك ژ ته ل سه‌ر ته‌وحیدا ته وپێغه‌مبه‌رینییا من، وتو ژ ڕزقێ خۆ يێ به‌رفره‌هـ بده مه، وتو چێترينێ ڕزقده‌هانى.