سورة المَائدة · ئایەت ١٧
لَّقَدۡ كَفَرَ ٱلَّذِینَ قَالُوۤا۟ إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلۡمَسِیحُ ٱبۡنُ مَرۡیَمَۚ قُلۡ فَمَن یَمۡلِكُ مِنَ ٱللَّهِ شَیۡءًا إِنۡ أَرَادَ أَن یُهۡلِكَ ٱلۡمَسِیحَ ٱبۡنَ مَرۡیَمَ وَأُمَّهُۥ وَمَن فِی ٱلۡأَرۡضِ جَمِیعࣰاۗ وَلِلَّهِ مُلۡكُ ٱلسَّمَـٰوَ ٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَیۡنَهُمَاۚ یَخۡلُقُ مَا یَشَاۤءُۚ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَیۡءࣲ قَدِیرࣱ ﴿١٧﴾
تەفسیرا ساناهی
ب ڕاستى ئه‌و فه‌له كافربوون ئه‌وێن گۆتين: خودێ مه‌سيحێ كوڕێ مه‌ريه‌مێیه، تو ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر بێژه وان فه‌لێن نه‌زان: ئه‌گه‌ر مه‌سيح خودێ بايه ئه‌و دا شێت قه‌ده‌را خودێ ژ خۆ پاشڤه‌به‌ت ئه‌گه‌ر هات كو ئه‌و وده‌یكا وى وهه‌ر كه‌سه‌كێ ل عه‌ردى بچنه هيلاكێ، وده‌یكا عيساى مر وئه‌و نه‌شيا مرنێ ژێ دوير بكه‌ت، هه‌ر وه‌سا ئه‌و نه‌شێت مرنێ ژ خۆ ژى دوير كه‌ت؛ چونكى ئه‌و دو عه‌بدن ژ عه‌بدێن خودێ نه‌شێن مرنێ ژ خۆ دوير بێخن، وئه‌ڤه ده‌ليله كو ئه‌و ژى وه‌كى هه‌مى دوونده‌ها ئاده‌مى مرۆڤه. وهه‌ر تشته‌كێ ل عه‌سمانان وعه‌ردى هه‌ى ملكێ خودێیه، تشتێ وى بڤێت ئه‌و دئافرينت وهه‌بوونێ دده‌تێ، وئه‌و ل سه‌ر هه‌ر تشته‌كى يێ خودان شيانه. وڕاستییا ته‌وحيدێ هندێ دخوازت سالۆخه‌تێن خوداينییێ وپه‌رستنێ هه‌مى بۆ خودێ بن، وكه‌سه‌ك ژ چێكرییێن وى هه‌ڤپشكییا وى تێدا نه‌كه‌ت، وگــه‌لـــه‌ك جاران مـــرۆڤ ب زێده بلندكرنا پێغه‌مبه‌ر وچاكان دكه‌ڤنه د شركێ دا، وه‌كى فه‌له‌یان مه‌سيح زێده بلندكرى، وگه‌ردوون هه‌مى يێ خودێیه، وئافراندن ب ده‌ستێ وى ب تنێیه، وئه‌و نيشانێن په‌رده‌دڕ يێن كو په‌يدا دبن بۆ شيانا خودێ دزڤڕن. تشتێ خودێ بڤێت ئه‌و دئافرينت، وكارێ وى بڤێت ئه‌و دكه‌ت، وپاكى وپيرۆزى بۆ وى بت.