سورة الحدِيد · ئایەت ١٢
یَوۡمَ تَرَى ٱلۡمُؤۡمِنِینَ وَٱلۡمُؤۡمِنَـٰتِ یَسۡعَىٰ نُورُهُم بَیۡنَ أَیۡدِیهِمۡ وَبِأَیۡمَـٰنِهِمۖ بُشۡرَىٰكُمُ ٱلۡیَوۡمَ جَنَّـٰتࣱ تَجۡرِی مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَـٰرُ خَـٰلِدِینَ فِیهَاۚ ذَ ٰلِكَ هُوَ ٱلۡفَوۡزُ ٱلۡعَظِیمُ ﴿١٢﴾
تەفسیرا ساناهی
ڕۆژا تو مێرێن خودان باوه‌ر وژنێن خودان باوه‌ر دبينى ڕۆناهییا وان -ل دويڤ كريارێن وان- ل سه‌ر پرێ (صراطـێ) ل به‌ر ده‌ستێن وان و ل ڕه‌خێن وان يێن ڕاستێ دچت، وبۆ وان دئێته گۆتن: ئه‌ڤرۆ مزگينى ل هه‌وه بت هوين دێ چنه د وان به‌حه‌شتێن به‌رفره‌هـ دا يێن ڕويبار د بن داروبارێن وان دا دچن، قه‌ت هوين ژێ نائێنه ده‌رێخستن، وئه‌و جزايێ هه ل ئاخره‌تێ بۆ هه‌وه سه‌ركه‌فتنا مه‌زنه.