سورة الحدِيد · ئایەت ٢٧
ثُمَّ قَفَّیۡنَا عَلَىٰۤ ءَاثَـٰرِهِم بِرُسُلِنَا وَقَفَّیۡنَا بِعِیسَى ٱبۡنِ مَرۡیَمَ وَءَاتَیۡنَـٰهُ ٱلۡإِنجِیلَۖ وَجَعَلۡنَا فِی قُلُوبِ ٱلَّذِینَ ٱتَّبَعُوهُ رَأۡفَةࣰ وَرَحۡمَةࣰۚ وَرَهۡبَانِیَّةً ٱبۡتَدَعُوهَا مَا كَتَبۡنَـٰهَا عَلَیۡهِمۡ إِلَّا ٱبۡتِغَاۤءَ رِضۡوَ ٰنِ ٱللَّهِ فَمَا رَعَوۡهَا حَقَّ رِعَایَتِهَاۖ فَءَاتَیۡنَا ٱلَّذِینَ ءَامَنُوا۟ مِنۡهُمۡ أَجۡرَهُمۡۖ وَكَثِیرࣱ مِّنۡهُمۡ فَـٰسِقُونَ ﴿٢٧﴾
تەفسیرا ساناهی
پاشى ل سه‌ر شۆپا نووحى وئيبراهيمى مه ئه‌و پێغه‌مبه‌ر هنارتن يێن مه ده‌ليلێن ئاشكه‌را داينه د گه‌ل، ومه عيسايێ كوڕێ مه‌ريه‌مێ ب دويڤ وان دا هنارت، ومه ئنجيل دايێ، ومه نه‌رمى ودلۆڤانى كره د دلێن وان دا يێن دويكه‌فتنا وى ل سه‌ر دينێ وى كرى، ڤێجا ئه‌و د ناڤبه‌را خۆ دا ب ڤيان بوون، ووان ژ نك خۆ ره‌به‌نییه‌ك ئينا بوو ده‌رێ كو زێده ب ناڤ دینى ڤه چووین مه ئه‌و ل سه‌ر وان فـــه‌ر نــه‌كربوو، به‌لكى وان ژ نك خۆ پێگيرى ب وێ چه‌ندێ دكر، مه‌خسه‌دا وان پێ ڕازيبوونا خودێ بوو، ڤێجا ئه‌و ب دورستى پێ ڕانه‌بوون؛ چونكى وان گوهۆڕين تێدا كر و ل دويڤ دينێ خودێ نه‌چوون، ڤێجا ئه‌وێن باوه‌رى ب خودێ وپێغه‌مبه‌رێ وى ئيناى ژ وان مـه -ل دويڤ باوه‌رییا وان- خێرا وان دايێ، وپترییا وان ژ ئه‌مرێ خودێ دده‌ركه‌فتينه وباوه‌رییێ ب پێغه‌مبه‌رێ وى موحه‌ممه‌دى -سلاڤ لێ بن- نائينن.