سورة الحَشر · ئایەت ٢
هُوَ ٱلَّذِیۤ أَخۡرَجَ ٱلَّذِینَ كَفَرُوا۟ مِنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَـٰبِ مِن دِیَـٰرِهِمۡ لِأَوَّلِ ٱلۡحَشۡرِۚ مَا ظَنَنتُمۡ أَن یَخۡرُجُوا۟ۖ وَظَنُّوۤا۟ أَنَّهُم مَّانِعَتُهُمۡ حُصُونُهُم مِّنَ ٱللَّهِ فَأَتَىٰهُمُ ٱللَّهُ مِنۡ حَیۡثُ لَمۡ یَحۡتَسِبُوا۟ۖ وَقَذَفَ فِی قُلُوبِهِمُ ٱلرُّعۡبَۚ یُخۡرِبُونَ بُیُوتَهُم بِأَیۡدِیهِمۡ وَأَیۡدِی ٱلۡمُؤۡمِنِینَ فَٱعۡتَبِرُوا۟ یَـٰۤأُو۟لِی ٱلۡأَبۡصَـٰرِ ﴿٢﴾
تەفسیرا ساناهی
خودێیه يێ جوهییێن به‌نونه‌ضيرییان، ئه‌وێن باوه‌رى ب پێغه‌مبه‌رينییا موحه‌ممه‌دى -سلاڤ لێ بن- نه‌ئيناى، ژ تاخێ وان يێ ب ڕه‌خ موسلمانان ڤه ل (مه‌دينێ) ده‌رێخستين، وئه‌و ده‌سپێكا ده‌رێخستنا وان بوو ژ (گزيرتا عه‌ره‌بان) بۆ (شامێ)، هه‌وه -گه‌لی موسلمانان- هزر نه‌دكر ئه‌و ب ڤى حالێ ڕه‌زيل دێ ژ تاخێ خۆ ده‌ركه‌ڤن؛ ژ به‌ر وێ هێزا وان هه‌ى، وجوهییان ژى هزر دكر ئاسێگه‌هێن وان دێ عه‌زابا خودێ ژ وان ده‌ته پاش وكه‌س نه‌شێته وان، ئينا خودێ ژ وى لايى ڤه هاته وان يێ وان چو هزر بۆ نه‌كرى، وترس وسه‌هما مه‌زن هاڤێته دلێن وان، ئه‌و خانییێن خۆ ب ده‌ستێن خۆ و ب ده‌ستێن خودان باوه‌ران خراب دكـه‌ن، ڤێجا هوين ئه‌ى گه‌لی خودان عه‌قل وديتنێن دورست وجه‌كێ بۆ خۆ ژ وێ بگرن يا ب سه‌رێ وان هاتى.