سورة الحَشر · ئایەت ٧
مَّاۤ أَفَاۤءَ ٱللَّهُ عَلَىٰ رَسُولِهِۦ مِنۡ أَهۡلِ ٱلۡقُرَىٰ فَلِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِی ٱلۡقُرۡبَىٰ وَٱلۡیَتَـٰمَىٰ وَٱلۡمَسَـٰكِینِ وَٱبۡنِ ٱلسَّبِیلِ كَیۡ لَا یَكُونَ دُولَةَۢ بَیۡنَ ٱلۡأَغۡنِیَاۤءِ مِنكُمۡۚ وَمَاۤ ءَاتَىٰكُمُ ٱلرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَىٰكُمۡ عَنۡهُ فَٱنتَهُوا۟ۚ وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَۖ إِنَّ ٱللَّهَ شَدِیدُ ٱلۡعِقَابِ ﴿٧﴾
تەفسیرا ساناهی
ئه‌و مالێ خه‌لكێ گوندان يێ بێ شه‌ڕ وسوياربوونا ل سه‌ر پشتا هه‌سپ وحێشتران خودێ ئێخستییه ده‌ستێ پێغه‌مبه‌رێ خۆ ئه‌و بۆ خودێ وپێغه‌مبه‌رێ وییه، د به‌رژه‌وه‌ندییێن موسلمانان يێن گشتى دا دێ ئێته خه‌رجكرن، وبۆ مرۆڤێن پێغه‌مبه‌رى -سلاڤ لێ بن- يێن نێزيكه، وبۆ ئێتيم، وهه‌ژار ورێڤنگانه يێن مالێ وان نه‌ماى وئه‌و ژ جهێن خۆ ددوير؛ ئه‌ڤه ژ به‌ر هندێیه دا مال هه‌ما به‌س د ده‌ستێ زه‌نگينان دا نه‌بت، وهه‌ژار ژێ د بێ بار بن. ومالێ پێغه‌مبه‌ر بده‌ته هه‌وه، يان بۆ هه‌وه بدانت هوين وى وه‌ربگرن، ويێ وى هوين ژ وه‌رگرتنا وى داينه پاش هوين خۆ ژێ بده‌نه پاش، وهوين ته‌قوا خودێ بكه‌ن وپێگيرییێ ب فه‌رمانا وى بكه‌ن. هندى خودێیه يێ عه‌زاب دژواره بۆ وى يێ بێ ئه‌مرییا وى بكه‌ت. وئه‌ڤ ئايه‌ته بناخه‌يه بۆ هندێ كو دڤێت كار ب سوننه‌تێ بێته‌كرن.