سورة الأنعَام · ئایەت ١١٢
وَكَذَ ٰلِكَ جَعَلۡنَا لِكُلِّ نَبِیٍّ عَدُوࣰّا شَیَـٰطِینَ ٱلۡإِنسِ وَٱلۡجِنِّ یُوحِی بَعۡضُهُمۡ إِلَىٰ بَعۡضࣲ زُخۡرُفَ ٱلۡقَوۡلِ غُرُورࣰاۚ وَلَوۡ شَاۤءَ رَبُّكَ مَا فَعَلُوهُۖ فَذَرۡهُمۡ وَمَا یَفۡتَرُونَ ﴿١١٢﴾
تەفسیرا ساناهی
وكانێ چاوا مه تو ب دوژمنێن ته يێن بوتپه‌رێس جه‌ڕباندى وه‌سا مه هه‌مى پێغه‌مبه‌ر ب دوژمنێن سه‌رداچوويێن ملله‌تێن وان و ب دوژمنێن سه‌رداچووى ژ ئه‌جنان جه‌ڕباندن، هنده‌ك ژ وان وێ گۆتنا ب نه‌حه‌قییێ هاتییه خه‌ملاندن بۆ هنده‌كان دبێژن؛ دا گوهدار پێ بێته خاپاندن، و ژ ڕێكا خودێ ده‌ركه‌ڤت. وئه‌گه‌ر خودايێ ته ڤيابا دا ڕێ د ناڤبه‌را وان ووێ دوژمناتییێ دا گرت، به‌لێ ئه‌و جه‌ڕباندنه‌كه ژ خودێ، ڤێجا تو وان ووان بێ به‌ختییێن ئه‌و دكه‌ن بهێله.