سورة الأنعَام · ئایەت ١٢
قُل لِّمَن مَّا فِی ٱلسَّمَـٰوَ ٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۖ قُل لِّلَّهِۚ كَتَبَ عَلَىٰ نَفۡسِهِ ٱلرَّحۡمَةَۚ لَیَجۡمَعَنَّكُمۡ إِلَىٰ یَوۡمِ ٱلۡقِیَـٰمَةِ لَا رَیۡبَ فِیهِۚ ٱلَّذِینَ خَسِرُوۤا۟ أَنفُسَهُمۡ فَهُمۡ لَا یُؤۡمِنُونَ ﴿١٢﴾
تەفسیرا ساناهی
تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه وان موشركان: ملكێ عه‌سمانان وعه‌ردى وتشتێ د ناڤبه‌رێ دا بۆ كێ يه؟ بێژه: بۆ خودێیه وه‌كى هوين دزانن، ڤێجا هوین په‌رستنا وى بكه‌ن. خودێ دلۆڤانى ل سه‌ر خۆ نڤيسییه ڤێجا ئه‌و له‌زێ د جزادانا به‌نییێن خۆ دا ناكه‌ت. سويند بت ل ڕۆژا ڕابوونێ يا گومان تێدا نه، ئه‌و دێ هه‌وه بۆ حسێبێ كۆم كه‌ت. ئه‌وێن شرك ب خودێ كرى وان خۆ بره هيلاكێ؛ چونكى ئه‌و باوه‌رییێ ب خودێ وپێغه‌مبه‌رێ وى نائينن.