سورة الأنعَام · ئایەت ١٢٤

وَإِذَا جَاۤءَتۡهُمۡ ءَایَةࣱ قَالُوا۟ لَن نُّؤۡمِنَ حَتَّىٰ نُؤۡتَىٰ مِثۡلَ مَاۤ أُوتِیَ رُسُلُ ٱللَّهِۘ ٱللَّهُ أَعۡلَمُ حَیۡثُ یَجۡعَلُ رِسَالَتَهُۥۗ سَیُصِیبُ ٱلَّذِینَ أَجۡرَمُوا۟ صَغَارٌ عِندَ ٱللَّهِ وَعَذَابࣱ شَدِیدُۢ بِمَا كَانُوا۟ یَمۡكُرُونَ ﴿١٢٤﴾

تەفسیرا ساناهی

وئه‌گه‌ر ئايه‌ته‌كا ئاشكه‌را ل سه‌ر پێغه‌مبه‌رينییا موحه‌ممه‌دى سلاڤ لێ بن بۆ ڤان بوتپه‌رێسان ژ خه‌لكێ (مه‌كه‌هێ) هات، هنده‌ك مه‌زنێن وان دێ بێژن: ئه‌م باوه‌رییێ ب پێغه‌مبه‌رينییا وى نائينين حه‌تا خودێ ژ پێغه‌مبه‌رينى وموعجزه‌يان وه‌كى وێ بده‌ته‌ مه‌ يا كو دايه‌ پێغه‌مبه‌رێن خۆ يێن به‌رێ. ئينا خـودێ بـه‌رسـڤـا وان دا: خودێ چێتر دزانت كانێ ئه‌و پێغه‌مبه‌رينییا خۆ دێ ل كيڤه دانت، یه‌عنى: ئه‌و ب وان زاناتره‌ يێن ب كێر هلگرتن وگه‌هاندنا په‌ياما وى دئێن. ڕه‌زيلى وشه‌رمزارى دێ گه‌هته‌ ڤان سه‌رداچوويان، و ژ بـه‌ر فێلبازییا وان دژى ئيسلامێ وموسلمانان عه‌زابه‌كا ب ئێش د ئاگرێ جه‌هنه‌مێ دا بۆ وان هه‌يه‌.