سورة الأنعَام · ئایەت ١٢٨
وَیَوۡمَ یَحۡشُرُهُمۡ جَمِیعࣰا یَـٰمَعۡشَرَ ٱلۡجِنِّ قَدِ ٱسۡتَكۡثَرۡتُم مِّنَ ٱلۡإِنسِۖ وَقَالَ أَوۡلِیَاۤؤُهُم مِّنَ ٱلۡإِنسِ رَبَّنَا ٱسۡتَمۡتَعَ بَعۡضُنَا بِبَعۡضࣲ وَبَلَغۡنَاۤ أَجَلَنَا ٱلَّذِیۤ أَجَّلۡتَ لَنَاۚ قَالَ ٱلنَّارُ مَثۡوَىٰكُمۡ خَـٰلِدِینَ فِیهَاۤ إِلَّا مَا شَاۤءَ ٱللَّهُۗ إِنَّ رَبَّكَ حَكِیمٌ عَلِیمࣱ ﴿١٢٨﴾
تەفسیرا ساناهی
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- به‌حسێ وێ ڕۆژێ بكه يا خودێ تێدا كافران د گه‌ل سه‌ركارێن وان ژ شه‌یتانێن ئه‌جنان كۆم دكه‌ت، ودبێژت: ئه‌ى گه‌لى ئه‌جنان، هه‌وه گه‌له‌ك مرۆڤ د سه‌ر دا بربوون، ودۆستێن وان ژ كافرێن مرۆڤان گۆت: خـودايێ مه هنده‌ك ژ مه مفا بۆ خۆ ژ هنده‌كان ديتبوو، وئه‌م گه‌هشتينه وى ده‌مى يێ ته بۆ مه داناى كو ژينا مه يا دنيايێ تێدا ب دويماهى بێت، خودێ گۆته وان: ئاگر جهێ هه‌وه‌يه، يێ كو هوين هه‌ر وهه‌ر دێ لێ مينن، ئه‌و تێ نه‌بت يێ خودێ حه‌زكرى كو هه‌ر وهه‌ر تێدا نه‌بت ژ گونه‌هكارێن ته‌وحيدناس. هندى خودايێ ته‌يه د ڕێڤه‌برن وكارێ خۆ دا يێ كاربنه‌جهه، و ب هه‌مى كريارێن به‌نییێن خۆ يێ پڕزانايه.