سورة الأنعَام · ئایەت ١٥٤
ثُمَّ ءَاتَیۡنَا مُوسَى ٱلۡكِتَـٰبَ تَمَامًا عَلَى ٱلَّذِیۤ أَحۡسَنَ وَتَفۡصِیلࣰا لِّكُلِّ شَیۡءࣲ وَهُدࣰى وَرَحۡمَةࣰ لَّعَلَّهُم بِلِقَاۤءِ رَبِّهِمۡ یُؤۡمِنُونَ ﴿١٥٤﴾
تەفسیرا ساناهی
پاشى تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه وان موشركان: هندى خودايێ مه‌زنه ئه‌وه يێ ته‌ورات دايه مووسایى تمامكرن بۆ وێ قه‌نجییێ یا وى د گه‌ل قه‌نجيكارێن ملله‌تێ وى كرى، وبه‌رفره‌هكرن بۆ هه‌ر تشته‌كێ هه‌ى ژ كارێن دينێ وان، وهيدايه‌ت وده‌ليل بۆ ڕێكا ڕاست ودلۆڤانى ب وان؛ دا به‌لكى ئه‌و باوه‌رییێ ب ڕابوونا پشتى مرنێ وحسێب وجزادانێ بينن، وكارى بۆ وێ چه‌ندێ بكه‌ن.