سورة الأنعَام · ئایەت ١٦٤
قُلۡ أَغَیۡرَ ٱللَّهِ أَبۡغِی رَبࣰّا وَهُوَ رَبُّ كُلِّ شَیۡءࣲۚ وَلَا تَكۡسِبُ كُلُّ نَفۡسٍ إِلَّا عَلَیۡهَاۚ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةࣱ وِزۡرَ أُخۡرَىٰۚ ثُمَّ إِلَىٰ رَبِّكُم مَّرۡجِعُكُمۡ فَیُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمۡ فِیهِ تَخۡتَلِفُونَ ﴿١٦٤﴾
تەفسیرا ساناهی
تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه: ئه‌رێ ژ بلى خودێ ئه‌ز خودایه‌كێ دى بۆ خۆ بدانم، وئه‌و ئافرانده‌ر وخودانێ هه‌ر تشته‌كییه؟ ومرۆڤه‌ك كاره‌كێ خراب ناكه‌ت ئه‌گه‌ر گونه‌ها وێ خرابییێ ل سه‌ر وى نه‌بت، ونه‌فسه‌كا گونه‌هكار بارێ نه‌فسه‌كا دى هل ناگرت، پاشى ڕۆژا قيامه‌تێ زڤڕينا هه‌وه بۆ نك خودايێ هه‌وه‌يه، وئه‌و به‌حسێ وى تشتێ هوين تێدا ژێك جودا دبوون ژ كارێ دینى دێ بۆ هه‌وه كه‌ت.