سورة الأنعَام · ئایەت ٩١
وَمَا قَدَرُوا۟ ٱللَّهَ حَقَّ قَدۡرِهِۦۤ إِذۡ قَالُوا۟ مَاۤ أَنزَلَ ٱللَّهُ عَلَىٰ بَشَرࣲ مِّن شَیۡءࣲۗ قُلۡ مَنۡ أَنزَلَ ٱلۡكِتَـٰبَ ٱلَّذِی جَاۤءَ بِهِۦ مُوسَىٰ نُورࣰا وَهُدࣰى لِّلنَّاسِۖ تَجۡعَلُونَهُۥ قَرَاطِیسَ تُبۡدُونَهَا وَتُخۡفُونَ كَثِیرࣰاۖ وَعُلِّمۡتُم مَّا لَمۡ تَعۡلَمُوۤا۟ أَنتُمۡ وَلَاۤ ءَابَاۤؤُكُمۡۖ قُلِ ٱللَّهُۖ ثُمَّ ذَرۡهُمۡ فِی خَوۡضِهِمۡ یَلۡعَبُونَ ﴿٩١﴾
تەفسیرا ساناهی
وڤان بوتپه‌رێسان قه‌درێ خودێ ب دورستى نه‌گرتییه؛ ده‌مێ وان باوه‌رى نه‌ئيناى كو خودێ تشته‌ك ژ وه‌حییا خۆ بۆ مرۆڤه‌كى ئينايه خوارێ. تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه وان: ئه‌گه‌ر وه‌سا بت وه‌كى هوين دبێژن، پا كێ ئه‌و كيتاب ئينايه خوارێ يا مووسا بۆ ملله‌تێ خۆ پێ هاتى كو ڕۆناهى وڕێنيشانده‌ر بوو بۆ وان؟ پاشى -بۆ پاشڤه‌برن- به‌رێ ئاخفتنێ دا جوهییان، وگۆت: هوين ڤێ كيتابێ دكه‌نه د هنده‌ك په‌ڕێن بژاله دا، وهوین هنده‌ك ژ وان ئاشكه‌را دكه‌ن، وگه‌له‌كێ ژێ ڤه‌دشێرن، و ژ وى تشتێ وان ژێ ڤه‌شارتى سالۆخه‌تێن موحه‌ممه‌دى -سلاڤ لێ بن- وپێغه‌مبه‌رينییا وى بوو، وخودێ هوين -گه‌لى عه‌ره‌بان- ب ڤێ قورئانێ -يا كو وى بۆ هه‌وه هنارتى، تشتێ به‌رى هه‌وه وپشتى هه‌وه، ويێ پشتى مرنا هه‌وه ژى تێدا هه‌يه- فێرى وێ كرن يا نه هه‌وه ونه بابێن هه‌وه نه‌دزانى؟ تو بێژه: خودێیه يێ ئه‌و ئينايه خوارێ، پاشى تــو وان بهێله بلا ئه‌و ب گۆتنا خۆ يا پويچ دره‌و ويارییان بكه‌ن.