سورة الأنعَام · ئایەت ٩٦

فَالِقُ ٱلۡإِصۡبَاحِ وَجَعَلَ ٱلَّیۡلَ سَكَنࣰا وَٱلشَّمۡسَ وَٱلۡقَمَرَ حُسۡبَانࣰاۚ ذَ ٰلِكَ تَقۡدِیرُ ٱلۡعَزِیزِ ٱلۡعَلِیمِ ﴿٩٦﴾

تەفسیرا ساناهی

وخودايێ مه‌زنه‌ يێ تارییا شه‌ڤێ كه‌لاشتى وگه‌شاتییا سپێدێ ژێ ئينايه‌ده‌ر، ووى شه‌ڤ كره‌ جهێ ئاكنجيبوونێ، هه‌ر تشته‌كێ بلڤت تێدا ڕادوه‌ستت وتــه‌نـــا دبت، ووى ڕۆژ وهــه‌يـــڤ د فه‌له‌كا وان دا ب حسێبه‌كا بنه‌جهـ وموكم دانه‌ ڕێ، نه‌ ئه‌و حسێب دئێته‌ گوهاڕتن ونه‌ خه‌له‌ت دبت، ئه‌ڤا هه‌ پيڤانا خودايێ زاله‌، یێ زانا ب به‌رژه‌وه‌ندییێن به‌نیێن خۆ.