سورة المُمتَحنَة · ئایەت ٤
قَدۡ كَانَتۡ لَكُمۡ أُسۡوَةٌ حَسَنَةࣱ فِیۤ إِبۡرَ ٰهِیمَ وَٱلَّذِینَ مَعَهُۥۤ إِذۡ قَالُوا۟ لِقَوۡمِهِمۡ إِنَّا بُرَءَ ٰۤؤُا۟ مِنكُمۡ وَمِمَّا تَعۡبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ كَفَرۡنَا بِكُمۡ وَبَدَا بَیۡنَنَا وَبَیۡنَكُمُ ٱلۡعَدَ ٰوَةُ وَٱلۡبَغۡضَاۤءُ أَبَدًا حَتَّىٰ تُؤۡمِنُوا۟ بِٱللَّهِ وَحۡدَهُۥۤ إِلَّا قَوۡلَ إِبۡرَ ٰهِیمَ لِأَبِیهِ لَأَسۡتَغۡفِرَنَّ لَكَ وَمَاۤ أَمۡلِكُ لَكَ مِنَ ٱللَّهِ مِن شَیۡءࣲۖ رَّبَّنَا عَلَیۡكَ تَوَكَّلۡنَا وَإِلَیۡكَ أَنَبۡنَا وَإِلَیۡكَ ٱلۡمَصِیرُ ﴿٤﴾
تەفسیرا ساناهی
ب ڕاستى چاڤلێكرنه‌كا باش بۆ هه‌وه -گه‌لی خودان باوه‌ران- د ئيبراهيمى وخودان باوه‌رێن د گه‌ل وى دا هه‌بوويه، ده‌مێ وان گۆتییه ملله‌تێ خۆ يێ كوفر ب خودێ كرى: هندى ئه‌مين ئه‌م ژ هه‌وه و ژ وى تشتێ هوين ژبلی خودێ دپه‌رێسن دبه‌رينه، مه كافرى ب هه‌وه كر، وئه‌م ب وێ كوفرێ دڕازى نينين يا هوين ل سه‌ر، ودوژمناتى د ناڤبه‌را مه وهه‌وه دا ئاشكه‌را بوو وهه‌روهه‌ر دێ مينت هندى هوين دكافر بن، وحه‌تا هوين باوه‌رییێ ب خودێ ب تنێ بينن، به‌لێ ئه‌و گۆتنا ئيبراهيمى بۆ هه‌وه نابته جهێ چاڤلێكرنێ ده‌مێ وى داخوازا گونه‌هـ ژێبرنێ بۆ بابێ خۆ كرى؛ چونكى ئه‌و هنگى بوو ده‌مێ هێشتا بۆ وى ديار نه‌بووى كو بابێ وى دوژمنێ خودێیه، وده‌مێ بۆ وى ديار بووى كو ئه‌و دوژمنێ خودێیه وى خۆ ژێ به‌رى كر، خودايێ مه ئه‌م خۆ ب هيڤییا ته ڤه دهێلين، وئه‌م ب تۆبه‌كرن ڤه ل ته دزڤڕين، و ڕۆژا قيامه‌تێ زڤڕين بۆ نك ته‌يه.