سورة التغَابُن · ئایەت ٦
ذَ ٰلِكَ بِأَنَّهُۥ كَانَت تَّأۡتِیهِمۡ رُسُلُهُم بِٱلۡبَیِّنَـٰتِ فَقَالُوۤا۟ أَبَشَرࣱ یَهۡدُونَنَا فَكَفَرُوا۟ وَتَوَلَّوا۟ۖ وَّٱسۡتَغۡنَى ٱللَّهُۚ وَٱللَّهُ غَنِیٌّ حَمِیدࣱ ﴿٦﴾
تەفسیرا ساناهی
ئه‌وا هه يا د دنيايێ دا ب سه‌رێ وان هاتى، وئه‌وا دێ ل ئاخره‌تێ ب سه‌رێ وان ئێت؛ ژ به‌ر هندێیه چونكى ده‌مێ پێغه‌مبه‌رێن خودێ ب ئايه‌تێن ئاشكه‌را ڤه بۆ وان دهاتن، وان دگۆت: ئه‌رێ هنده‌ك مرۆڤێن وه‌كى مه ڕێكێ نيشا مه دده‌ن؟ ڤێجا وان كوفر ب خودێ كر وباوه‌رى ب پێغه‌مبه‌رێن وى نه‌ئينا، وپشت دا حه‌قییێ وقه‌بويل نه‌كر. وخودێ يێ بێ منه‌ته، وخودێ يێ ده‌وله‌مه‌نده، زه‌نگينى هه‌مى يا وییه، د گۆتن وكريار وسالۆخه‌تێن خۆ دا ئه‌و يێ هێژايى مه‌دح وسوپاسییانه، سه‌رداچوونا وان چو زيانێ ناگه‌هينته وى.