سورة الحَاقة Al-Haqqah
٥٢ ئایەت · مەککی
۞ ٱلۡحَاۤقَّةُ ﴿١﴾
قــيـــامـــه‌ت ئه‌وا هــــه‌ر دێ ئێت يا كو سۆز وگه‌ف تێدا ب جهـ دئێن.
مَا ٱلۡحَاۤقَّةُ ﴿٢﴾
يامه‌ت ئه‌وا ب ڤى ڕه‌نگى وهه‌ر دێ ئێت؟
وَمَاۤ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡحَاۤقَّةُ ﴿٣﴾
و چ تشتى ڕاستییا قيامه‌تێ نيشا ته دايه -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- وترس وسه‌هما وێ بۆ ته به‌رچاڤ كرییه؟
كَذَّبَتۡ ثَمُودُ وَعَادُۢ بِٱلۡقَارِعَةِ ﴿٤﴾
ثه‌موودییێن ملله‌تێ صالحى، وعادییێن ملله‌تێ هوودى باوه‌رى ب وێ قيامه‌تێ نه‌ئينا ئه‌وا دلان ژ ترسان دا دهژينت.
فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهۡلِكُوا۟ بِٱلطَّاغِیَةِ ﴿٥﴾
ڤێجا هندى ثه‌موودی بوون ب وێ قێڕییا زێده‌ى حه‌ددى بلند هاتنه تێبرن.
وَأَمَّا عَادࣱ فَأُهۡلِكُوا۟ بِرِیحࣲ صَرۡصَرٍ عَاتِیَةࣲ ﴿٦﴾
وهندى عادى بوون ب هڕه‌بايه‌كێ سار ودژوار هاتنه تێبرن.
سَخَّرَهَا عَلَیۡهِمۡ سَبۡعَ لَیَالࣲ وَثَمَـٰنِیَةَ أَیَّامٍ حُسُومࣰاۖ فَتَرَى ٱلۡقَوۡمَ فِیهَا صَرۡعَىٰ كَأَنَّهُمۡ أَعۡجَازُ نَخۡلٍ خَاوِیَةࣲ ﴿٧﴾
حه‌فت شه‌ڤ وهه‌شت ڕۆژێن به‌رده‌وام وبێ ڤه‌بڕين خودێ ئه‌و ب سه‌ر وان دا ئينا، ڤێجا د وان شه‌ڤ وڕوژان دا ته ئه‌و مرى دديتـن وه‌كى وان قورمێن دارقه‌سپان يێن نيڤه‌كا وان ڕزى وڤالا.
فَهَلۡ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِیَةࣲ ﴿٨﴾
ئه‌رێ ڤێجا تو ئێكێ ساخ د ناڤ وان دا دبينى؟
وَجَاۤءَ فِرۡعَوۡنُ وَمَن قَبۡلَهُۥ وَٱلۡمُؤۡتَفِكَـٰتُ بِٱلۡخَاطِئَةِ ﴿٩﴾
وفيرعه‌ونێ سه‌رداچووى، وئه‌و ملله‌تێن به‌رى وى يێن باوه‌رى ب پێغه‌مبه‌رێن خۆ نه‌ئيناى، وخه‌لكێ گوندێن ملله‌تێ لووطى يێن كو ژ به‌ر كرێتییا وان كرى وه‌لاتێ وان ب وان ڤه ده‌رنشيف بووى، ئه‌و هه‌مى هاتن.
فَعَصَوۡا۟ رَسُولَ رَبِّهِمۡ فَأَخَذَهُمۡ أَخۡذَةࣰ رَّابِیَةً ﴿١٠﴾
ووان گوهدارییا وان پێغه‌مبه‌ران نه‌كر يێن خودايێ وان بۆ وان هنارتين، ئينا خودێ ئه‌و ب دژوارى گرتن.
إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلۡمَاۤءُ حَمَلۡنَـٰكُمۡ فِی ٱلۡجَارِیَةِ ﴿١١﴾
هندى ئه‌مين ده‌مێ ئاڤ ڕابووى، و ب سه‌ر هه‌مى تشتان كه‌فتى، مه هێڤێنێ هه‌وه د گه‌ل نووحى د وێ گه‌مییێ دا هلگرت يا كو ب سه‌ر ئاڤێ كه‌فتى.
لِنَجۡعَلَهَا لَكُمۡ تَذۡكِرَةࣰ وَتَعِیَهَاۤ أُذُنࣱ وَ ٰعِیَةࣱ ﴿١٢﴾
دا ئه‌م وێ سه‌رهاتییێ يا خودان باوه‌ر تێدا ڕزگار بووين وكافر خندقين بكه‌ينه بيرئينان وعيبره‌ت، ودا هـــه‌ر گـــوهـــه‌كــێ تشتى بگرت وێ ژ به‌ر بكه‌ت، و د وێ شيره‌تێ بگه‌هت يا خودێ لێ كرى.
فَإِذَا نُفِخَ فِی ٱلصُّورِ نَفۡخَةࣱ وَ ٰحِدَةࣱ ﴿١٣﴾
قــيـــامـــه‌ت ئه‌وا هــــه‌ر دێ ئێت يا كو سۆز وگه‌ف تێدا ب جهـ دئێن، قيامه‌ت ئه‌وا ب ڤى ڕه‌نگى وهه‌ر دێ ئێت؟ و چ تشتى ڕاستییا قيامه‌تێ نيشا ته دايه -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- وترس وسه‌هما وێ بۆ ته به‌رچاڤ كرییه؟
وَحُمِلَتِ ٱلۡأَرۡضُ وَٱلۡجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةࣰ وَ ٰحِدَةࣰ ﴿١٤﴾
وئه‌و پفكرنا ئێكێیه يا دنيا پێ خراب دبت، وعه‌رد وچيا ژ جهێن وان هاتنه‌ڕاكرن وشكه‌ستن، وجاره‌كێ هاتنه لێكدان.
فَیَوۡمَئِذࣲ وَقَعَتِ ٱلۡوَاقِعَةُ ﴿١٥﴾
هنگى قيامه‌ت ڕابوو.
وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَاۤءُ فَهِیَ یَوۡمَئِذࣲ وَاهِیَةࣱ ﴿١٦﴾
وعه‌سمان چڕچڕ بوو، وهنگى ئه‌و نه‌رم ولاواز دبت وخۆ پێكڤه ناگرت
وَٱلۡمَلَكُ عَلَىٰۤ أَرۡجَاۤئِهَاۚ وَیَحۡمِلُ عَرۡشَ رَبِّكَ فَوۡقَهُمۡ یَوۡمَئِذࣲ ثَمَـٰنِیَةࣱ ﴿١٧﴾
وفريشته يێن ل سه‌ر ڕه‌خ ولێڤان، ووێ ڕۆژێ هه‌شت ملياكه‌تێن مه‌زن عه‌رشێ خودايێ ته ل هنداڤى وان هل دگرن.
یَوۡمَئِذࣲ تُعۡرَضُونَ لَا تَخۡفَىٰ مِنكُمۡ خَافِیَةࣱ ﴿١٨﴾
وێ ڕۆژێ هـوين -گه‌لی مرۆڤان- بۆ حـــســێـب وجزادانێ ل به‌ر خودێ دئێنه پێشچاڤكرن، وتشته‌ك ژ نهێنییێن هه‌وه ل به‌ر وى نائێته ڤه‌شارتن.
فَأَمَّا مَنۡ أُوتِیَ كِتَـٰبَهُۥ بِیَمِینِهِۦ فَیَقُولُ هَاۤؤُمُ ٱقۡرَءُوا۟ كِتَـٰبِیَهۡ ﴿١٩﴾
ڤێجا هه‌چییێ كيتابا كريارێن وى بێته د ده‌ستێ وى يێ ڕاستێ دا، ئه‌و ب كه‌يف وخۆشى ڤه دێ بێژت: ها كيتابا من بگرن بخوينن.
إِنِّی ظَنَنتُ أَنِّی مُلَـٰقٍ حِسَابِیَهۡ ﴿٢٠﴾
هندى ئه‌ز بووم من د دنيايێ دا باوه‌ر دكر كو ئه‌ز ل قيامه‌تێ دێ جزايێ خۆ وه‌رگرم، ڤێجا من كارێ خۆ بۆ كربوو ژ باوه‌رى ئينانێ وكرنا چاكییان.
فَهُوَ فِی عِیشَةࣲ رَّاضِیَةࣲ ﴿٢١﴾
ڤێجا ئه‌و يێ د ژينه‌كا خۆش دا يا ئه‌وێ پێ ڕازى.
فِی جَنَّةٍ عَالِیَةࣲ ﴿٢٢﴾
د به‌حه‌شته‌كا جهـ وده‌ره‌جه بلند دا.
قُطُوفُهَا دَانِیَةࣱ ﴿٢٣﴾
فێقییێ وێ يێ نێزيكه مرۆڤێ ڕاوه‌ستیاى بت يان يێ ڕوينشتى بت يان يێ ڕازاى بت دگه‌هتێ.
كُلُوا۟ وَٱشۡرَبُوا۟ هَنِیۤءَۢا بِمَاۤ أَسۡلَفۡتُمۡ فِی ٱلۡأَیَّامِ ٱلۡخَالِیَةِ ﴿٢٤﴾
بۆ وان دئێته گۆتن: خوارن وڤه‌خوارنه‌كا دوير ژ هه‌ر نه‌خۆشییه‌كێ هوين بخۆن وڤه‌خۆن، و ژ هه‌ر نه‌خۆشییه‌كێ دپاراستى بن؛ ژ به‌ر وان كريارێن چاك يێن هه‌وه ل ڕۆژێن بۆرین د دنيايێ دا كرين.
وَأَمَّا مَنۡ أُوتِیَ كِتَـٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَیَقُولُ یَـٰلَیۡتَنِی لَمۡ أُوتَ كِتَـٰبِیَهۡ ﴿٢٥﴾
وهه‌چییێ كيتابا كريارێن وى بێته د ده‌ستێ وى يێ چه‌پێ دا، ئه‌و ب كه‌سه‌ر وپه‌شێمانى ڤه دێ بێژت: خوزى كيتابا من بۆ من نه‌هاتبادان.
وَلَمۡ أَدۡرِ مَا حِسَابِیَهۡ ﴿٢٦﴾
ومن نه‌زانيبا كانێ جزايێ من چيه؟
یَـٰلَیۡتَهَا كَانَتِ ٱلۡقَاضِیَةَ ﴿٢٧﴾
خوزى ئه‌و مرنا د دنيايێ دا ئه‌ز پێ مريم دويماهییا من با، وئه‌ز نه‌ڕاببامه ڤه.
مَاۤ أَغۡنَىٰ عَنِّی مَالِیَهۡۜ ﴿٢٨﴾
ئه‌و مالێ من د دنيايێ دا كۆم كرى چـو مفا نه‌گه‌هانده من
هَلَكَ عَنِّی سُلۡطَـٰنِیَهۡ ﴿٢٩﴾
چو هێجه‌ت من نه‌مان ئه‌ز بۆ خۆ بگرم.
خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ﴿٣٠﴾
وبۆ زه‌بانییێن جه‌هنه‌مێ دێ ئێته گۆتن: ڤى گونه‌هكارێ تاوانبار ببه‌ن، ب زنجيران هوين ده‌ستێن وى ب ستوكورا وى ڤه گرێده‌ن
ثُمَّ ٱلۡجَحِیمَ صَلُّوهُ ﴿٣١﴾
پاشى وى ببه‌نه جه‌هنه‌مێ؛ دا ئه‌و تام بكه‌ته گه‌رما وێ.
ثُمَّ فِی سِلۡسِلَةࣲ ذَرۡعُهَا سَبۡعُونَ ذِرَاعࣰا فَٱسۡلُكُوهُ ﴿٣٢﴾
پاشى هوين وى ب زنجيره‌كا ئاسنى يا درێژییا وێ حه‌فتێ گه‌ز ڤه بكه‌ن.
إِنَّهُۥ كَانَ لَا یُؤۡمِنُ بِٱللَّهِ ٱلۡعَظِیمِ ﴿٣٣﴾
چونكى هندى ئـــه‌و بـــوو وى باوه‌رى ب ته‌وحــيــد ومه‌زنییا خودێ نه‌دئينا، وكار ب ڕێكا وى نه‌دكر.
وَلَا یَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِینِ ﴿٣٤﴾
و د دنيايێ دا وى به‌رێ خه‌لكى نه‌ددا هندێ كو ئه‌و خوارنێ بده‌نه مرۆڤێن پێتڤى وهه‌ژار.
فَلَیۡسَ لَهُ ٱلۡیَوۡمَ هَـٰهُنَا حَمِیمࣱ ﴿٣٥﴾
ڤێجا ڤى كافرى ڕۆژا قيامه‌تێ چو مرۆڤ نابن عه‌زابێ ژ وى پاشڤه‌ببه‌ن.
وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنۡ غِسۡلِینࣲ ﴿٣٦﴾
وچو خوارن ژى بۆ وى نينن ئه‌و كێم وعه‌داڤ نه‌بت يا ژ به‌ر جه‌هنه‌مییان دچت.
لَّا یَأۡكُلُهُۥۤ إِلَّا ٱلۡخَـٰطِءُونَ ﴿٣٧﴾
ب تنێ ئه‌و گونه‌هكارێن ڕژدییێ ل سه‌ر كوفرێ دكه‌ن وێ خوارنێ دخۆن.
فَلَاۤ أُقۡسِمُ بِمَا تُبۡصِرُونَ ﴿٣٨﴾
ڤێجا ئه‌ز ب وى تشتى سويند دخۆم يێ هوين دبينن.
وَمَا لَا تُبۡصِرُونَ ﴿٣٩﴾
ويێ هوين نه‌بينن.
إِنَّهُۥ لَقَوۡلُ رَسُولࣲ كَرِیمࣲ ﴿٤٠﴾
كو هندى ئه‌ڤ قورئانه‌يه گۆتنا خودێیه، پێغه‌مبه‌ره‌كێ مه‌زن وخودان قه‌در وێ بۆ هه‌وه دخوينت.
وَمَا هُوَ بِقَوۡلِ شَاعِرࣲۚ قَلِیلࣰا مَّا تُؤۡمِنُونَ ﴿٤١﴾
وئه‌و نه گۆتنا شاعره‌كییه وه‌كى هوين دبێژن، كێمه‌كێ هوين باوه‌رییێ دئينن.
وَلَا بِقَوۡلِ كَاهِنࣲۚ قَلِیلࣰا مَّا تَذَكَّرُونَ ﴿٤٢﴾
، وئه‌و نه لێكئينانا خێڤزانكه‌كییه، كێمه‌كێ هوين هزرا خۆ دكه‌ن دا وان ژێك جودا بكه‌ن.
تَنزِیلࣱ مِّن رَّبِّ ٱلۡعَـٰلَمِینَ ﴿٤٣﴾
به‌لكى ئه‌و گۆتنا خودايێ هه‌مى چێكرییانه وى ئه‌و بۆ پێغه‌مبه‌رێ خۆ موحه‌ممه‌دى -سلاڤ لێ بن- يا ئينايه خوارێ.
وَلَوۡ تَقَوَّلَ عَلَیۡنَا بَعۡضَ ٱلۡأَقَاوِیلِ ﴿٤٤﴾
وئه‌گه‌ر موحه‌ممه‌دى تشته‌كێ مه نه‌گۆتى ژ كيسێ مه گۆتبا.
لَأَخَذۡنَا مِنۡهُ بِٱلۡیَمِینِ ﴿٤٥﴾
ئه‌م دا وى ب هێز گرين وتۆلێ ژێ ڤه‌كه‌ين.
ثُمَّ لَقَطَعۡنَا مِنۡهُ ٱلۡوَتِینَ ﴿٤٦﴾
پاشى ئه‌م دا ڕه‌ها دلێ وى قه‌تينين.
فَمَا مِنكُم مِّنۡ أَحَدٍ عَنۡهُ حَـٰجِزِینَ ﴿٤٧﴾
ڤێجا كــه‌س ژ هـه‌وه نـه‌دشـيـا عـه‌زابا مـه ژ وى بده‌ته پاش.
وَإِنَّهُۥ لَتَذۡكِرَةࣱ لِّلۡمُتَّقِینَ ﴿٤٨﴾
وهندى ئه‌ڤ قورئانه‌يه بيرئينانه‌كه بۆ وان ته‌قواداران يێن كو پێگيرییێ ب ئه‌مرێ خودێ دكه‌ن.
وَإِنَّا لَنَعۡلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِینَ ﴿٤٩﴾
وهندى ئه‌مين ئه‌م دزانين كو د ناڤ هه‌وه دا هنده‌ك هه‌نه دره‌وێ ب ڤێ قورئانێ دكه‌ن هه‌ر چه‌نده ئايه‌تێن وێ دئاشكه‌رانه ژى.
وَإِنَّهُۥ لَحَسۡرَةٌ عَلَى ٱلۡكَـٰفِرِینَ ﴿٥٠﴾
وهندى ئه‌ڤ دره‌وپێكرنه‌يه په‌شێمانییه‌كا مه‌زنه بۆ كافران ده‌مێ ئه‌و عه‌زابا خۆ وخۆشییا خودان باوه‌ران دبينن.
وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلۡیَقِینِ ﴿٥١﴾
وهندى ئه‌وه ئه‌و ڕاستییه‌كا موكمه، وباوه‌رییه‌كا بێ گومانه.
فَسَبِّحۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلۡعَظِیمِ ﴿٥٢﴾
ڤێجا تو خودێ ژ وى تشتى پاك بكه يێ بابه‌تى وى نه‌بت، وتو ب ناڤێ وى يێ مه‌زن به‌حسێ وى بكه.