سورة الأعرَاف · ئایەت ١٢٦
وَمَا تَنقِمُ مِنَّاۤ إِلَّاۤ أَنۡ ءَامَنَّا بِءَایَـٰتِ رَبِّنَا لَمَّا جَاۤءَتۡنَاۚ رَبَّنَاۤ أَفۡرِغۡ عَلَیۡنَا صَبۡرࣰا وَتَوَفَّنَا مُسۡلِمِینَ ﴿١٢٦﴾
تەفسیرا ساناهی
وهه‌ما ته كه‌رب ژ مه ڤه‌نابت ژ به‌ر تشته‌كى، ب تنێ نه‌بت ژ به‌ر هندێ نه‌بت كو مه باوه‌رى ئينايه، ومه نيشان وئايه‌تێن خودايێ خۆ يێن مووسا پێ هاتى ڕاستگۆ ده‌رێخستینه، ونه تو ونه كه‌سێ دى -ژ بلى خودێ خودانێ عه‌رد وعه‌سمانان- نه‌شێت هنده‌ك نيشانێن وه‌كى وان بينت، خودايێ مه تو بێنفره‌هییه‌كا مه‌زن ب سه‌ر مه دا به‌رده ومه موكم بكه، ومه بمرينه پێگير ب فه‌رمانا ته ودويكه‌فتى بۆ پێغه‌مبه‌رێ ته.