سورة الأعرَاف · ئایەت ١٤٣
وَلَمَّا جَاۤءَ مُوسَىٰ لِمِیقَـٰتِنَا وَكَلَّمَهُۥ رَبُّهُۥ قَالَ رَبِّ أَرِنِیۤ أَنظُرۡ إِلَیۡكَۚ قَالَ لَن تَرَىٰنِی وَلَـٰكِنِ ٱنظُرۡ إِلَى ٱلۡجَبَلِ فَإِنِ ٱسۡتَقَرَّ مَكَانَهُۥ فَسَوۡفَ تَرَىٰنِیۚ فَلَمَّا تَجَلَّىٰ رَبُّهُۥ لِلۡجَبَلِ جَعَلَهُۥ دَكࣰّا وَخَرَّ مُوسَىٰ صَعِقࣰاۚ فَلَمَّاۤ أَفَاقَ قَالَ سُبۡحَـٰنَكَ تُبۡتُ إِلَیۡكَ وَأَنَا۠ أَوَّلُ ٱلۡمُؤۡمِنِینَ ﴿١٤٣﴾
تەفسیرا ساناهی
ودهمێ مووسا ل ژڤانێ دهسنيشانكرى هاتى كو پشتى شهڤا چلێ بوو، وخودايێ وى ب وهحى وفهرمانا خۆ د گهل وى ئاخفتى، وى دلێ خۆ برێ كو خودێ ببينت، ئينا وى دیتن ژ خودێ خواست، خودێ گۆته وى: تو من نابينى، یهعنى: تو نهشێى د دنيايێ دا من ببينى، بهلێ بهرێ خۆ بده چياى، ڤێجا ئهگهر من بلند خۆ نيشا وى دا، ووى خۆ ل جهێ خۆ گرت، تو دێ من بينى، ئينا دهمێ خودايێ وى خۆ بلند نيشا چياى داى، وى چيا ب عهردى ڤه ڕاست كر، ومووسا دلگرتى بوو وكهفت، ودهمێ ئهو ژ دلگرتنێ هشياربووى وى گۆت: پاكى و پيرۆزى بۆ ته بت ئهى خودا، هندى ئهزم من تۆبهيه كو پسيارا ديتنا ته د ڤێ دنيايێ دا بكهمهڤه، وئهز ئێكهمين خودان باوهرم ب ته ژ مللهتێ خۆ.