سورة الأعرَاف · ئایەت ١٦٩
فَخَلَفَ مِنۢ بَعۡدِهِمۡ خَلۡفࣱ وَرِثُوا۟ ٱلۡكِتَـٰبَ یَأۡخُذُونَ عَرَضَ هَـٰذَا ٱلۡأَدۡنَىٰ وَیَقُولُونَ سَیُغۡفَرُ لَنَا وَإِن یَأۡتِهِمۡ عَرَضࣱ مِّثۡلُهُۥ یَأۡخُذُوهُۚ أَلَمۡ یُؤۡخَذۡ عَلَیۡهِم مِّیثَـٰقُ ٱلۡكِتَـٰبِ أَن لَّا یَقُولُوا۟ عَلَى ٱللَّهِ إِلَّا ٱلۡحَقَّ وَدَرَسُوا۟ مَا فِیهِۗ وَٱلدَّارُ ٱلۡءَاخِرَةُ خَیۡرࣱ لِّلَّذِینَ یَتَّقُونَۚ أَفَلَا تَعۡقِلُونَ ﴿١٦٩﴾
تەفسیرا ساناهی
وپشتى ڤان یێن به‌حسێ وان هاتییه‌كرن هنده‌ك پێگوهۆڕێن خراب هاتن وبوونه ميراتگرێن كيتابێ، وان كيتاب خواند وتێ گه‌هشتن، و ل دويڤ حوكمێ وێ نه‌چوون، هه‌ر تشته‌كێ ژ په‌رتالێ دنيايێ -ئه‌گه‌ر خۆ يێ بێ خێر ژى بت- بكه‌فته به‌ر سنگێ وان ئه‌و وه‌ردگرن؛ هندى هند ئه‌و دچاڤ برسينه قه‌ت تێر نابن، و د گه‌ل هندێ ئه‌و دبێژن: هندى خودێیه گونه‌هێن مه دێ بۆ مه ژێ به‌ت، هنده‌ك هيڤییێن ژ قه‌ستانه ئه‌و ژ خودێ دكه‌ن، وئه‌گه‌ر په‌رتاله‌كێ بێ خێر ژ ماله‌كێ حه‌رام بگه‌هته وان ئه‌و وه‌ردگرن وبۆ خۆ حه‌لال دكه‌ن، وخۆ ل سه‌ر وه‌رگرتنا حه‌رامى مجد دكه‌ن، ئه‌رێ ما په‌يمان ژ وان نه‌هاتبوو وه‌رگرتن كو ئه‌و ته‌وراتێ ب جهـ بينن وكارى ب وى تشتى بكه‌ن يێ تێدا هاتى، وكو ئه‌و ژ حه‌قییێ پێڤه‌تر چو تشتى ل سه‌ر ناڤێ خودێ نه‌بێژن، وئه‌و تشتێ د كيتابێ دا هاتى وان زانى به‌لێ ل به‌ر خۆ به‌رزه‌كر، وكار پێ نه‌كر، وپێگيرى ب په‌يمانا خودێ نه‌كر؟ وئه‌وێن ته‌قوایا خودێ دكه‌ن، وپێگيرییێ ب فه‌رمانێن وى دكه‌ن ئاخره‌ت بۆ وان چێتره، ئه‌رێ ما ئه‌وێن په‌رتالێن بێ خێر وه‌ردگرن نزانن كو ئه‌و تشتێ ل نك خودێ هه‌ى بۆ ته‌قواداران چێتره؟