سورة الأعرَاف · ئایەت ١٧٢
وَإِذۡ أَخَذَ رَبُّكَ مِنۢ بَنِیۤ ءَادَمَ مِن ظُهُورِهِمۡ ذُرِّیَّتَهُمۡ وَأَشۡهَدَهُمۡ عَلَىٰۤ أَنفُسِهِمۡ أَلَسۡتُ بِرَبِّكُمۡۖ قَالُوا۟ بَلَىٰ شَهِدۡنَاۤۚ أَن تَقُولُوا۟ یَوۡمَ ٱلۡقِیَـٰمَةِ إِنَّا كُنَّا عَنۡ هَـٰذَا غَـٰفِلِینَ ﴿١٧٢﴾
تەفسیرا ساناهی
وده‌مێ خــودايـــێ تـــه -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- دوونـده‌ها ئاده‌مى ژ پشتێن بابێن وان ئيناينه‌ده‌ر، ووى ئه‌و ل سه‌ر گۆتنا ب ته‌وحيدا خۆ كرينه شاهد و د خوڕستییا وان دا بنه‌جهكرى كو ئه‌و خودايێ وان وئافرانده‌رێ وانه، ئينا وان شاهده‌يى ب وێ چه‌ندێ دا؛ ئــه‌ڤـه ژ ترسا هندێ دا كو ئه‌و ل ڕۆژا ڕابوونێ حاشاتییا ڤێ چه‌ندێ بكه‌ن، وباوه‌رییێ ب تشته‌كى ژ ڤێ چه‌ندێ نه‌ئينن، و ژ دره‌و بێژن: خودێ چو زانين وهێجه‌ت ب ڤێ چه‌ندێ نه‌دايه مه، به‌لكى ئه‌م ژ ڤێ چه‌ندێ دبێ ئاگه‌هين.