سورة الأعرَاف · ئایەت ٢٠
فَوَسۡوَسَ لَهُمَا ٱلشَّیۡطَـٰنُ لِیُبۡدِیَ لَهُمَا مَا وُۥرِیَ عَنۡهُمَا مِن سَوۡءَ ٰتِهِمَا وَقَالَ مَا نَهَىٰكُمَا رَبُّكُمَا عَنۡ هَـٰذِهِ ٱلشَّجَرَةِ إِلَّاۤ أَن تَكُونَا مَلَكَیۡنِ أَوۡ تَكُونَا مِنَ ٱلۡخَـٰلِدِینَ ﴿٢٠﴾
تەفسیرا ساناهی
ئينا شه‌يتانى بێ ئه‌مرییا خودێ ئينا سه‌ر دلێ ئاده‌مى وحه‌ووايێ، كو ئه‌و ژ وێ دارێ بخۆن يا خودێ ئه‌و ژێ پاشڤه برین؛ دا ئه‌و جهێ ل به‌ر وان هاتییه ڤه‌شارتن ژ عه‌وره‌تێ وان بۆ وان ئاشكه‌را ببت، وبۆ سه‌ردابرن وى گۆته وان: هه‌ما ژ به‌ر هندێ خودايێ هه‌وه هوين ژ خوارنا فێقییێ ڤێ دارێ پاشڤه‌برن؛ دا هوين نه‌بنه فريشته، ودا هوين نه‌بنه ژ وان يێن د به‌حه‌شتێ دا هه‌ر زێندى دمينن.