سورة الأعرَاف · ئایەت ٢٢
فَدَلَّىٰهُمَا بِغُرُورࣲۚ فَلَمَّا ذَاقَا ٱلشَّجَرَةَ بَدَتۡ لَهُمَا سَوۡءَ ٰتُهُمَا وَطَفِقَا یَخۡصِفَانِ عَلَیۡهِمَا مِن وَرَقِ ٱلۡجَنَّةِۖ وَنَادَىٰهُمَا رَبُّهُمَاۤ أَلَمۡ أَنۡهَكُمَا عَن تِلۡكُمَا ٱلشَّجَرَةِ وَأَقُل لَّكُمَاۤ إِنَّ ٱلشَّیۡطَـٰنَ لَكُمَا عَدُوࣱّ مُّبِینࣱ ﴿٢٢﴾
تەفسیرا ساناهی
ئينا وى ئه‌و هه‌ردو خڕاندن ودسه‌ردابرن، ووان ژ وێ دارێ خوار يا خودێ ئه‌و ژێ پاشڤه‌برین، وده‌مێ وان ژێ خوارى عه‌وره‌تێ وان ل به‌ر وان ئاشكه‌را بوو، وئه‌و تشتێ خودێ ئه‌و به‌رى هنگى پێ ستاره‌كرين نه‌ما، ڤێجا وان ده‌ست دايێ به‌لگێن به‌حه‌شتێ دانه به‌ر خۆ، وخودايێ وان گازى وان كر: ئه‌رێ ما من هوين ژ خوارنا وێ دارێ نه دابوونه پاش، ومن نه‌گۆتبوو هه‌وه: هندى شه‌يتانه دوژمنه‌كێ ئاشكه‌رايه بۆ هه‌وه؟ و ژ ڤێ ئايه‌تێ ديار دبت كو دياركرنا عه‌وره‌تى كاره‌كێ مه‌زنه، وتشته‌كێ كرێته.