سورة نُوح · ئایەت ١٤

وَقَدۡ خَلَقَكُمۡ أَطۡوَارًا ﴿١٤﴾

تەفسیرا ساناهی

هندى ئه‌مين مه‌ نووح بۆ ملله‌تێ وى هنارتبوو، ومه‌ گۆتبوويێ: ملله‌تێ خۆ بترسينه‌ به‌رى عه‌زابه‌كا ب ئێش ب سه‌ر وان دا بێت. نووحى گۆت: ئه‌ى ملله‌تێ من هندى ئه‌زم ئه‌ز ئاشكه‌را هه‌وه‌ ژ عه‌زابا خودێ دترسينم كو ب سه‌ر هه‌وه‌ دا بێت ئه‌گه‌ر هه‌وه‌ بێ ئه‌مرییا وى كر، ڤێجا هوين ته‌وحيدا خودێ بكه‌ن، وپه‌رستنا وى بكه‌ن، و ژ عه‌زابا وى بترسن، وهوين گوهدارییا من د وى تشتى دا بكه‌ن يێ ئه‌ز فه‌رمانێ پێ ل هه‌وه‌ دكه‌م، وهه‌وه‌ ژێ دده‌مه‌ پاش، هندى ئه‌زم ئه‌ز پێغه‌مبه‌رێ خودێمه‌ بۆ هه‌وه‌، ئه‌و دێ ل گونه‌هێن هه‌وه‌ بۆرت وحه‌تا ده‌مه‌كێ ل نك خودێ ئاشكه‌را ئه‌و دێ ژییێ هه‌وه‌ درێژ كه‌ت، هندى مرنه‌ ئه‌گه‌ر هات ئه‌و قه‌ت نائێته‌ پاشخستن، ئه‌گه‌ر هوين وێ بزانن هوين دێ له‌زێ د باوه‌رییێ وگوهدانێ دا كه‌ن.