سورة المُرسَلات Al-Mursalat
٥٠ ئایەت · مەککی
وَٱلۡمُرۡسَلَـٰتِ عُرۡفࣰا ﴿١﴾
خـــودێ ســـويـنـد ب باى خوارییه ده‌مێ ل دويڤ ئێك دئێت.
فَٱلۡعَـٰصِفَـٰتِ عَصۡفࣰا ﴿٢﴾
و ب هڕه‌باى ده‌مێ دژوار دبت وتشتى پويچ دكه‌ت.
وَٱلنَّـٰشِرَ ٰتِ نَشۡرࣰا ﴿٣﴾
و ب وان فريشته‌يان يێن عه‌وران دهاژۆنه وى جهى يێ خودێ حه‌ز بكه‌ت.
فَٱلۡفَـٰرِقَـٰتِ فَرۡقࣰا ﴿٤﴾
و ب وان فريشته‌يان يێن كو ژ نك خودێ دئێنه خوارێ ووى تشتى دئيننه خوارێ يێ حه‌قى ونه‌حه‌قى پێ ژێك جودا دبت.
فَٱلۡمُلۡقِیَـٰتِ ذِكۡرًا ﴿٥﴾
و ب وان فريشته‌يان ئه‌وێن وه‌حییێ ژ نك خودێ وه‌ردگرن وبۆ پێغه‌مبه‌ران دئيننه خوارێ.
عُذۡرًا أَوۡ نُذۡرًا ﴿٦﴾
دا كه‌سێ چو هێجه‌ت نه‌مينن.
إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَوَ ٰقِعࣱ ﴿٧﴾
هندى ئه‌و ژڤانێ قيامه‌تێیه يێ بۆ هه‌وه دئێته‌دان كو حسێب د گه‌ل هه‌وه بێته‌كرن وهوين بێنه جزادان هه‌ر دێ ئێت.
فَإِذَا ٱلنُّجُومُ طُمِسَتۡ ﴿٨﴾
ڤێجا ئه‌گه‌ر ستێر هاتنه ڕه‌شكرن وڕۆناهییا وان نه‌ما.
وَإِذَا ٱلسَّمَاۤءُ فُرِجَتۡ ﴿٩﴾
وئه‌گه‌ر عه‌سمان دره‌زى وكون بوو.
وَإِذَا ٱلۡجِبَالُ نُسِفَتۡ ﴿١٠﴾
وئه‌گه‌ر چيا فڕين و ژ جهـ چوون وباى ئه‌و وه‌كى هرییێ برن.
وَإِذَا ٱلرُّسُلُ أُقِّتَتۡ ﴿١١﴾
وئه‌گه‌ر ده‌مه‌ك بۆ پێغه‌مبه‌ران هاته ده‌سنيشانكرن دا حوكم د ناڤبه‌را وان وملله‌تێن وان دا بێته‌كرن.
لِأَیِّ یَوۡمٍ أُجِّلَتۡ ﴿١٢﴾
دێ ئێته گۆتن: بـــۆ كيژ ڕۆژا مه‌زن پێغه‌مبه‌ر هاتبوونه پاشخستن؟
لِیَوۡمِ ٱلۡفَصۡلِ ﴿١٣﴾
بۆ ڕۆژا حوكمكرنێ ئه‌و هاتبوونه پاشخستـن.
وَمَاۤ أَدۡرَىٰكَ مَا یَوۡمُ ٱلۡفَصۡلِ ﴿١٤﴾
وتو -ئه‌ى مرۆڤ- چ دزانى ڕۆژا حوكمكرنێ چه‌ند يا مه‌زنه؟
وَیۡلࣱ یَوۡمَئِذࣲ لِّلۡمُكَذِّبِینَ ﴿١٥﴾
تێچوونه‌كا مه‌زن وێ ڕۆژێ بۆ وان بت يێن دره‌و ب ڤێ ڕۆژا ژڤـان پێ هاتییه‌دان كرى.
أَلَمۡ نُهۡلِكِ ٱلۡأَوَّلِینَ ﴿١٦﴾
ئه‌رێ ما ملله‌تێن بۆرین وه‌كى ملله‌تێ نووحى وعادى وثه‌موودی مه تێ نه‌برينه؛ ژ به‌ر كو وان دره‌و ب پێغه‌مبه‌ران كربوو؟
ثُمَّ نُتۡبِعُهُمُ ٱلۡءَاخِرِینَ ﴿١٧﴾
خـــودێ ســـويـنـد ب باى خوارییه ده‌مێ ل دويڤ ئێك دئێت، و ب هڕه‌باى ده‌مێ دژوار دبت وتشتى پويچ دكه‌ت، و ب وان فريشته‌يان يێن عه‌وران دهاژۆنه وى جهى يێ خودێ حه‌ز بكه‌ت، و ب وان فريشته‌يان يێن كو ژ نك خودێ دئێنه خوارێ و...
كَذَ ٰلِكَ نَفۡعَلُ بِٱلۡمُجۡرِمِینَ ﴿١٨﴾
تێبرنه‌كا وه‌كى ڤێ كرێت ئه‌م دێ ب سه‌ر كافرێن (مه‌كه‌هێ) يێن تاوانبار دا ئينين؛ چونكى وان دره‌و ب پێغه‌مبه‌رى -سلاڤ لێ بن- كرییه.
وَیۡلࣱ یَوۡمَئِذࣲ لِّلۡمُكَذِّبِینَ ﴿١٩﴾
تێچوون ونه‌مان ڕۆژا قيامه‌تێ بۆ هه‌ر ئێكى بت يێ دره‌و ب ته‌وحيدێ وپێغه‌مبه‌رينییێ وڕابوون وحسێبێ كرى.
أَلَمۡ نَخۡلُقكُّم مِّن مَّاۤءࣲ مَّهِینࣲ ﴿٢٠﴾
ئه‌رێ ما مه هوين ژ ئاڤه‌كا لاواز وڕه‌زيل نه‌ئافراندينه.
فَجَعَلۡنَـٰهُ فِی قَرَارࣲ مَّكِینٍ ﴿٢١﴾
وما مه ئه‌ڤ ئاڤه نه‌كره د جهه‌كێ موكم دا، كو مالبچويكه.
إِلَىٰ قَدَرࣲ مَّعۡلُومࣲ ﴿٢٢﴾
حه‌تا ده‌مه‌كێ ده‌سنيشانكرى وناسيار ل نك خودێ؟
فَقَدَرۡنَا فَنِعۡمَ ٱلۡقَـٰدِرُونَ ﴿٢٣﴾
وئه‌م ل سه‌ر ئافراندن ووێنه‌كرنا وى ب شيان بووين، ڤێجا ئه‌م چ باش خودان شيانين.
وَیۡلࣱ یَوۡمَئِذࣲ لِّلۡمُكَذِّبِینَ ﴿٢٤﴾
تێچوون ونـــه‌مان ڕۆژا قيامه‌تێ بــۆ وان بت يێن باوه‌رییێ ب شـيـانـا مه نه‌ئينن ودره‌وێ پێ دكه‌ن.
أَلَمۡ نَجۡعَلِ ٱلۡأَرۡضَ كِفَاتًا ﴿٢٥﴾
ئه‌رێ ئه‌ڤ عه‌ردێ هوين ژيارا خۆ ل سه‌ر دبۆرينن ما مه وه لێ نه‌كرییه كو هوين هندى دزێندى بێ هژمار ل سه‌ر پشتێ بن.
أَحۡیَاۤءࣰ وَأَمۡوَ ٰتࣰا ﴿٢٦﴾
وگاڤا هوين دمرن ژى هوين د زكى دا بن.
وَجَعَلۡنَا فِیهَا رَوَ ٰسِیَ شَـٰمِخَـٰتࣲ وَأَسۡقَیۡنَـٰكُم مَّاۤءࣰ فُرَاتࣰا ﴿٢٧﴾
ومه چيايێن موكم وبلند لێ دانان؛ دا ئه‌و ب هه‌وه ڤه نه‌هژيێت، ومه ئاڤه‌كا شرين وخۆش دا هه‌وه.
وَیۡلࣱ یَوۡمَئِذࣲ لِّلۡمُكَذِّبِینَ ﴿٢٨﴾
تێچوون ونــه‌مان ڕۆژا قيامه‌تێ بــــۆ وان بــــت يێن دره‌وێ ب ڤان قه‌نجییان بكه‌ن.
ٱنطَلِقُوۤا۟ إِلَىٰ مَا كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ﴿٢٩﴾
ڕۆژا قيامه‌تێ بۆ كافران دئێته گۆتن: به‌ر ب عه‌زابا جه‌هنه‌مێ ڤه يا هه‌وه دره‌و پێ دكر هه‌ڕن.
ٱنطَلِقُوۤا۟ إِلَىٰ ظِلࣲّ ذِی ثَلَـٰثِ شُعَبࣲ ﴿٣٠﴾
هه‌ڕن خۆ بده‌نه به‌ر سيبه‌را دوكێلا جه‌هنه‌مێ ئه‌وا سێ چه‌ق ژێ دچن.
لَّا ظَلِیلࣲ وَلَا یُغۡنِی مِنَ ٱللَّهَبِ ﴿٣١﴾
وێ ڕۆژێ ئه‌وێ سيبه‌رێ چو سهـ نابن، وئه‌و چو مفايى ژى ژ گه‌رما ئاگرى ناده‌ت.
إِنَّهَا تَرۡمِی بِشَرَرࣲ كَٱلۡقَصۡرِ ﴿٣٢﴾
هندى جـه‌هـنـه‌مـه چريسكێن ئاگرى يێن مـه‌زن دهاڤێت، هـه‌ر چريسكه‌ك هندى ئاڤاهییه‌كێ مه‌زن وبلنده.
كَأَنَّهُۥ جِمَـٰلَتࣱ صُفۡرࣱ ﴿٣٣﴾
دێ بێژى هه‌ر چريسكه‌ك ژ وان حێشتره‌كا ڕه‌شه يا ڕه‌نگێ وێ ب سه‌ر زه‌رى ڤه دچت.
وَیۡلࣱ یَوۡمَئِذࣲ لِّلۡمُكَذِّبِینَ ﴿٣٤﴾
تێچوون ڕۆژا قيامه‌تێ بۆ وان بت يێن دره‌وێ ب گه‌فا خودێ دكه‌ن.
هَـٰذَا یَوۡمُ لَا یَنطِقُونَ ﴿٣٥﴾
ئه‌ڤه ڕۆژا قيامه‌تێیه يا ئه‌و تێدا ب ئاخفتنه‌كا مفايێ وان تێدا بت نائاخڤن.
وَلَا یُؤۡذَنُ لَهُمۡ فَیَعۡتَذِرُونَ ﴿٣٦﴾
وده‌ستويرى ژى بۆ وان نائێته‌دان كو ئه‌و عوزرا خۆ ڤه‌خوازن؛ چونكى وان چو عوزر نينن.
وَیۡلࣱ یَوۡمَئِذࣲ لِّلۡمُكَذِّبِینَ ﴿٣٧﴾
تێچوون ڕۆژا قيامه‌تێ بۆ وان بت يێن دره‌وێ ب ڤێ ڕۆژێ دكه‌ن.
هَـٰذَا یَوۡمُ ٱلۡفَصۡلِۖ جَمَعۡنَـٰكُمۡ وَٱلۡأَوَّلِینَ ﴿٣٨﴾
ئــه‌ڤــــه ڕۆژه‌كه خودێ حوكمى تێدا د ناڤبه‌را خه‌لكى دا دكه‌ت، وحه‌قى ونه‌حه‌قى تێدا ژێك جودا دبن، مه هوين د گه‌ل ئوممه‌تێن بۆرین تێدا كۆمكرن.
فَإِن كَانَ لَكُمۡ كَیۡدࣱ فَكِیدُونِ ﴿٣٩﴾
وئه‌گه‌ر هه‌وه ڕێكه‌ك هه‌يه هوين خۆ پێ ژ عه‌زابێ خلاس كه‌ن هوين وێ ب كار بينن.
وَیۡلࣱ یَوۡمَئِذࣲ لِّلۡمُكَذِّبِینَ ﴿٤٠﴾
تێچوون ڕۆژا قيامه‌تێ بۆ وان بت يێن باوه‌رییێ ب ڕۆژا قيامه‌تێ نه‌ئينن.
إِنَّ ٱلۡمُتَّقِینَ فِی ظِلَـٰلࣲ وَعُیُونࣲ ﴿٤١﴾
هندى ئه‌ون يێن د دنيايێ دا ژ خودايێ خۆ ترسیاين، ڕۆژا قيامه‌تێ ل بن سيبه‌را دارێن خۆش وكانییێن ئاڤێنه.
وَفَوَ ٰكِهَ مِمَّا یَشۡتَهُونَ ﴿٤٢﴾
وئه‌و خۆشییێ ب فێقییێ مشه يێ دلێ وان دچتێ دبه‌ن..
كُلُوا۟ وَٱشۡرَبُوا۟ هَنِیۤءَۢا بِمَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ ﴿٤٣﴾
بۆ وان دئێته گۆتن: خوارنه‌كا خۆش، وڤه‌خوارنه‌كا ڕحه‌ت هوين بخۆن وڤه‌خۆن؛ ژ به‌ر كارێ چاك يێ هه‌وه د دنيايێ دا كرى.
إِنَّا كَذَ ٰلِكَ نَجۡزِی ٱلۡمُحۡسِنِینَ ﴿٤٤﴾
هندى ئه‌مين ئه‌م ب جزايه‌كێ وه‌كى ڤى جزاى قه‌نجيكاران جزا دده‌ين.
وَیۡلࣱ یَوۡمَئِذࣲ لِّلۡمُكَذِّبِینَ ﴿٤٥﴾
تێچوون ڕۆژا قيامه‌تێ بۆ وان بت يێن باوه‌رییێ نه‌ئينن.
كُلُوا۟ وَتَمَتَّعُوا۟ قَلِیلًا إِنَّكُم مُّجۡرِمُونَ ﴿٤٦﴾
بۆ كافران دئێته گۆتن: هوين ژ خۆشییێن دنيايێ بخۆن، وده‌مه‌كێ كێم كه‌يفێ ببه‌ن؛ هندى هوينن ب وێ شركا هه‌وه كرى هوين دتاوانبارن.
وَیۡلࣱ یَوۡمَئِذࣲ لِّلۡمُكَذِّبِینَ ﴿٤٧﴾
تێچوون ڕۆژا قيامه‌تێ بۆ وان بت يێن دره‌وێ ب ڕۆژا حسێب وجزادانێ دكه‌ن.
وَإِذَا قِیلَ لَهُمُ ٱرۡكَعُوا۟ لَا یَرۡكَعُونَ ﴿٤٨﴾
وئه‌گه‌ر بۆ وان هاته گۆتن: نڤێژێ بكه‌ن، ئه‌و وه ناكه‌ن، وبه‌رده‌وامییێ ل سه‌ر خۆمه‌زنكرنا خۆ دكه‌ن.
وَیۡلࣱ یَوۡمَئِذࣲ لِّلۡمُكَذِّبِینَ ﴿٤٩﴾
تێچوون ڕۆژا قيامه‌تێ بۆ وان بت يێن دره‌وێ ب ئايه‌تێن خودێ دكه‌ن.
فَبِأَیِّ حَدِیثِۭ بَعۡدَهُۥ یُؤۡمِنُونَ ﴿٥٠﴾
ڤێجا پشتى ڤێ قورئانا ئاشكه‌را وپه‌رده‌دڕ ئه‌و ب كيژ كيتابێ وگۆتنێ باوه‌رییێ دئينن؟