سورة التوبَة · ئایەت ٤٠
إِلَّا تَنصُرُوهُ فَقَدۡ نَصَرَهُ ٱللَّهُ إِذۡ أَخۡرَجَهُ ٱلَّذِینَ كَفَرُوا۟ ثَانِیَ ٱثۡنَیۡنِ إِذۡ هُمَا فِی ٱلۡغَارِ إِذۡ یَقُولُ لِصَـٰحِبِهِۦ لَا تَحۡزَنۡ إِنَّ ٱللَّهَ مَعَنَاۖ فَأَنزَلَ ٱللَّهُ سَكِینَتَهُۥ عَلَیۡهِ وَأَیَّدَهُۥ بِجُنُودࣲ لَّمۡ تَرَوۡهَا وَجَعَلَ كَلِمَةَ ٱلَّذِینَ كَفَرُوا۟ ٱلسُّفۡلَىٰۗ وَكَلِمَةُ ٱللَّهِ هِیَ ٱلۡعُلۡیَاۗ وَٱللَّهُ عَزِیزٌ حَكِیمٌ ﴿٤٠﴾
تەفسیرا ساناهی
ئه‌ى هه‌ڤالێن پێغه‌مبه‌رێ خودێ -سلاڤ لێ بن- ئه‌گه‌ر هــويــن د گــه‌ل وى ده‌رنه‌كه‌ڤنه شه‌ڕى، وپشته‌ڤانییا وى نه‌كه‌ن، ب ڕاستى خودێ پشته‌ڤانییا وى كر وئه‌و ب سه‌رئێخست ڕۆژا كافرێن قوره‌يشییان ئه‌و ژ (مه‌كه‌هێ) ده‌رێخستى، وئـــه‌و ئێك ژ دووان بوو (ئه‌و وئه‌بووبه‌كرێ ڕاستگۆ خودێ لێ خۆش بت) ده‌مێ كافران ئه‌و نه‌چار كرين قه‌ستا شكه‌فته‌كێ ل چيایێ (ثه‌ور) ل مه‌كه‌هێ بكه‌ن، وسێ شه‌ڤان ماینه ل وێرێ، ده‌مێ وى دگۆته هه‌ڤالێ خۆ (ئه‌بووبه‌كرى) ده‌مێ وى ترس ژێ ديتى: ب خه‌م نه‌كه‌ڤه، هندى خودێیه ب سه‌ركه‌فتن وهاريكارییا خۆ يێ د گه‌ل مه، ئينا خودێ ته‌ناهى ب سه‌ر دلێ پێغه‌مبه‌رێ خۆ دا -سلاڤ لێ بن- ئينا، و ب هنده‌ك له‌شكه‌رێن چو مرۆڤان ئه‌و ب چاڤ نه‌ديتين كو فريشته بــوون هــاريكاریــیــا وى كــر، وخودێ ئه‌و ژ دوژمنێ وى ڕزگاركر ودوژمنێن وى ڕه‌زيلكرن، ووى په‌يڤا ئه‌وێن كافر بووين كره يا نــزمــتــر. وپـــه‌يــڤـــا خـــودێـیـه يا بلند، ب بلندبوونا ئيسلامێ. وخودێ د ملكێ خۆ دا يێ زاله، و د ڕێڤه‌برنا كارێن به‌نییێن خۆ دا يێ كاربنه‌جهه. و د ڤێ ئايه‌تێ دا مه‌دحه‌كا مه‌زن بۆ ئه‌بووبه‌كرێ صدديق -خودێ لێ خۆش بت- هه‌يه.