سورة العَاديَات Al-'Adiyat
١١ ئایەت · مەککی
وَٱلۡعَـٰدِیَـٰتِ ضَبۡحࣰا ﴿١﴾
خودێ ب وان ههسپان سويند خوار ئهوێن د ڕێكا وى دا دبهزن، و ژ بهر بهزينێ دهنگ ژێ دهردكهڤت. وبۆ مرۆڤى چێ نابت ژبلی خودێ ب تشتهكێ دى سويند بخۆت؛ چونكى ئهو شركه.
فَٱلۡمُورِیَـٰتِ قَدۡحࣰا ﴿٢﴾
و ب وان ههسپێن چريسك ژ سمێن وان دپهشن؛ ژ بهر چوونا وان يا ب لهز.
فَٱلۡمُغِیرَ ٰتِ صُبۡحࣰا ﴿٣﴾
وئهوێن سپێدێ هێرشێ ددهنه سهر دوژمنان.
فَأَثَرۡنَ بِهِۦ نَقۡعࣰا ﴿٤﴾
ڤێجا ب وێ بهزا خۆ توزێ ڕادكهن.
فَوَسَطۡنَ بِهِۦ جَمۡعًا ﴿٥﴾
و ب خودانێن خۆ ڤه دچنه د نيڤا كۆما دوژمنان دا.
إِنَّ ٱلۡإِنسَـٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودࣱ ﴿٦﴾
هندى مرۆڤه قهنجییێن خودايێ خۆ گهلهك ڤهدشێرت
وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَ ٰلِكَ لَشَهِیدࣱ ﴿٧﴾
وهندى ئهوه ئهو ل سهر ڤێ قهنجى ڤهشێرییا خۆ شاهده وئعترافێ دكهت.
وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلۡخَیۡرِ لَشَدِیدٌ ﴿٨﴾
وئهو بۆ ڤيانا مالی يێ دژواره.
۞ أَفَلَا یَعۡلَمُ إِذَا بُعۡثِرَ مَا فِی ٱلۡقُبُورِ ﴿٩﴾
ئهرێ ڤێجا ما مرۆڤ نزانت كانێ چو ل بهرا وى ههيه ئهگهر خودێ مرى بۆ حسێبێ وجزادانێ ژ گۆڕان دهرێخستن؟
وَحُصِّلَ مَا فِی ٱلصُّدُورِ ﴿١٠﴾
وئهگهر ههر تشتهكێ د سنگان دا ژ باشى وخرابییان هاته دهرێخستـن.
إِنَّ رَبَّهُم بِهِمۡ یَوۡمَئِذࣲ لَّخَبِیرُۢ ﴿١١﴾
هندى خودايێ وانه وێ ڕۆژێ ب وان وكريارێن وان يێ شارهزايه، تشتهك ژێ ل بهر وى بهرزه نابت.