سورة يُوسُف · ئایەت ١٠٠
وَرَفَعَ أَبَوَیۡهِ عَلَى ٱلۡعَرۡشِ وَخَرُّوا۟ لَهُۥ سُجَّدࣰاۖ وَقَالَ یَـٰۤأَبَتِ هَـٰذَا تَأۡوِیلُ رُءۡیَـٰیَ مِن قَبۡلُ قَدۡ جَعَلَهَا رَبِّی حَقࣰّاۖ وَقَدۡ أَحۡسَنَ بِیۤ إِذۡ أَخۡرَجَنِی مِنَ ٱلسِّجۡنِ وَجَاۤءَ بِكُم مِّنَ ٱلۡبَدۡوِ مِنۢ بَعۡدِ أَن نَّزَغَ ٱلشَّیۡطَـٰنُ بَیۡنِی وَبَیۡنَ إِخۡوَتِیۤۚ إِنَّ رَبِّی لَطِیفࣱ لِّمَا یَشَاۤءُۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلۡعَلِیمُ ٱلۡحَكِیمُ ﴿١٠٠﴾
تەفسیرا ساناهی
ووى بۆ قه‌درگرتنا دايك وبابێن خــۆ ئــه‌و دانانه نـك خۆ ل سه‌ر ته‌ختێ حوكمدارییا خۆ، ودايباب وبرايێن وى بۆ سلاڤ وڕێزگرتن -نه‌كو بۆ په‌رستن- خۆ بۆ وى چه‌ماند، وئــه‌ڤ چـه‌نـده د شريعه‌تێ وان دا يێ دورست بوو، به‌لێ ئه‌و د شريعه‌تێ مه دا يێ حه‌رامه؛ دا ڕێ ل شركێ بێته‌گرتن. ويووسفى گۆته بابێ خۆ: ئه‌ڤ خۆ چه‌ماندنه ته‌عبيرا وێ خه‌ونا منه يا من به‌رێ بۆ ته گۆتى ده‌مێ ئه‌زێ زارۆك، خودايێ من ئه‌و كره ڕاستى، ووى قه‌نجى د گه‌ل من كر ده‌مێ وى ئه‌ز ژ گرتيخانه‌يێ ئينايمه ده‌ر، وهوين ژ ده‌شتێ ئينانه نك من، پشتى كو شه‌يتانى په‌يوه‌ندییا براينییێ د ناڤبه‌را من وبرايێن من دا خراب كرى. هندى خودايێ منه تشتێ وى بڤێت ب هويربينى ئه‌و ب سه‌روبه‌ر دكه‌ت، هندى ئه‌وه ئه‌و ب كاروبارێن به‌نییێن خۆ يێ پڕزانايه، و د گۆتن وكريارێن خۆ دا يێ كاربنه‌جهه.