سورة يُوسُف · ئایەت ٢٤
وَلَقَدۡ هَمَّتۡ بِهِۦۖ وَهَمَّ بِهَا لَوۡلَاۤ أَن رَّءَا بُرۡهَـٰنَ رَبِّهِۦۚ كَذَ ٰلِكَ لِنَصۡرِفَ عَنۡهُ ٱلسُّوۤءَ وَٱلۡفَحۡشَاۤءَۚ إِنَّهُۥ مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُخۡلَصِینَ ﴿٢٤﴾
تەفسیرا ساناهی
و ب ڕاستى دلێ وێ چوو خرابییێ، وهاته سه‌ر دلێ يووسفى كو گوهدارییا وێ بكه‌ت، ئه‌گه‌ر ژ به‌ر هندێ نه‌با كو وى ئايه‌ته‌ك ژ ئايه‌تێن خودايێ خۆ ديت ئه‌و ژ وى تشتى پاشڤه‌بر يێ دلێ وى گۆتییێ، وهه‌ما مه ئه‌و ئايه‌ت نيشا وى دا؛ دا ئه‌م خرابى وكرێتییێ ژ وى پاشڤه ببه‌ين، هندى ئه‌وه ئه‌و ژ وان به‌نییێن مه يێن پاقژ وهلبژارتى بۆ پێغه‌مبه‌رينییێ بوو يێن كو ئيخلاص د په‌رستن وته‌وحيدا خودێ دا كرى.