سورة يُوسُف · ئایەت ٥١

قَالَ مَا خَطۡبُكُنَّ إِذۡ رَ ٰوَدتُّنَّ یُوسُفَ عَن نَّفۡسِهِۦۚ قُلۡنَ حَـٰشَ لِلَّهِ مَا عَلِمۡنَا عَلَیۡهِ مِن سُوۤءࣲۚ قَالَتِ ٱمۡرَأَتُ ٱلۡعَزِیزِ ٱلۡءَـٰنَ حَصۡحَصَ ٱلۡحَقُّ أَنَا۠ رَ ٰوَدتُّهُۥ عَن نَّفۡسِهِۦ وَإِنَّهُۥ لَمِنَ ٱلصَّـٰدِقِینَ ﴿٥١﴾

تەفسیرا ساناهی

مه‌لكى گۆته‌ وان ژنان يێن ده‌ستێن خۆ بڕين: مه‌سه‌لا هه‌وه‌ چبوو ده‌مێ ل ڕۆژا مێڤاندارییێ هه‌وه‌ به‌لا خۆ ژ يووسفى ڤه‌نه‌كرى؟ هه‌وه‌ تشته‌كێ خراب ژێ ديتبوو؟ وان گۆت: حاشا مه‌ چو خرابى ژ وى نه‌ديتبوو، هنگى ژنا عه‌زيزى گۆت: ڤێ گاڤێ ڕاستى ئاشكه‌رابوو، ئه‌ز بووم يا من داخوازا خرابییێ ژێ كرى وڤياى وى ب لايێ خۆ ڤه‌ بكێشم، به‌لێ وى گوهدارییا من نه‌كر، وهندى ئه‌وه‌ ئه‌و د هه‌مى گۆتنێن خۆ دا ژ ڕاستگۆيانه‌.