سورة يُوسُف · ئایەت ٦٥
وَلَمَّا فَتَحُوا۟ مَتَـٰعَهُمۡ وَجَدُوا۟ بِضَـٰعَتَهُمۡ رُدَّتۡ إِلَیۡهِمۡۖ قَالُوا۟ یَـٰۤأَبَانَا مَا نَبۡغِیۖ هَـٰذِهِۦ بِضَـٰعَتُنَا رُدَّتۡ إِلَیۡنَاۖ وَنَمِیرُ أَهۡلَنَا وَنَحۡفَظُ أَخَانَا وَنَزۡدَادُ كَیۡلَ بَعِیرࣲۖ ذَ ٰلِكَ كَیۡلࣱ یَسِیرࣱ ﴿٦٥﴾
تەفسیرا ساناهی
وده‌مێ وان بارێ خۆ ڤه‌كرى وان ديت ئه‌و پاره یێ ل وان هاتییه زڤڕاندن یێ وان داى، وان گۆت: ئه‌ى بابێ مه، ما مه زێده‌تر چ دڤێت؟ ئه‌ڤه بهايێ په‌رتالێ مه عه‌زيزى يێ ل مه زڤڕاندى، ڤێجا تو ژ برايێ مه يێ پشتڕاست به، ووى د گه‌ل مه فڕێكه؛ دا ئه‌م قويته‌كێ مشه بۆ مرۆڤێن خۆ بينين، وئه‌م دێ برايێ خۆ پارێزين، وبارێ حێشتره‌كا زێده بۆ خۆ ئينين؛ چونكى عه‌زيز بۆ هه‌ر مرۆڤه‌كى بارێ حێشتره‌كێ دده‌ت، وئه‌ڤه پيڤانه‌كا ب ساناهییه ل سه‌ر مه.