سورة يُوسُف · ئایەت ٦٦
قَالَ لَنۡ أُرۡسِلَهُۥ مَعَكُمۡ حَتَّىٰ تُؤۡتُونِ مَوۡثِقࣰا مِّنَ ٱللَّهِ لَتَأۡتُنَّنِی بِهِۦۤ إِلَّاۤ أَن یُحَاطَ بِكُمۡۖ فَلَمَّاۤ ءَاتَوۡهُ مَوۡثِقَهُمۡ قَالَ ٱللَّهُ عَلَىٰ مَا نَقُولُ وَكِیلࣱ ﴿٦٦﴾
تەفسیرا ساناهی
يه‌عقووبى سلاڤ لێ بن گۆته وان: ئه‌ز ناهێلم ئه‌و د گه‌ل هه‌وه بهێت حه‌تا هوين په‌يمانێ بده‌نه من و ب خودێ سويند بخۆن كو هوين دێ وى بۆ من ئيننه‌ڤه، وه‌ســا تــێ نـه‌بت كو دۆر ل هه‌وه بێته‌گرتن وهوين نه‌شێن وى خلاص بكه‌ن، ڤێجا ده‌مێ وان ئه‌و په‌يمانا خودێ دايه وى يا وى خواستى، يه‌عقووبى گۆت: خودێ ل سه‌ر گۆتنا مه وه‌كيله، یه‌عنى: شاهدی وپاراستنا وى بۆ مه به‌سى مه‌يه.