سورة إبراهِيم · ئایەت ٢١
وَبَرَزُوا۟ لِلَّهِ جَمِیعࣰا فَقَالَ ٱلضُّعَفَـٰۤؤُا۟ لِلَّذِینَ ٱسۡتَكۡبَرُوۤا۟ إِنَّا كُنَّا لَكُمۡ تَبَعࣰا فَهَلۡ أَنتُم مُّغۡنُونَ عَنَّا مِنۡ عَذَابِ ٱللَّهِ مِن شَیۡءࣲۚ قَالُوا۟ لَوۡ هَدَىٰنَا ٱللَّهُ لَهَدَیۡنَـٰكُمۡۖ سَوَاۤءٌ عَلَیۡنَاۤ أَجَزِعۡنَاۤ أَمۡ صَبَرۡنَا مَا لَنَا مِن مَّحِیصࣲ ﴿٢١﴾
تەفسیرا ساناهی
وچێكرى ژ گۆڕێن خۆ ده‌ركه‌فتن، وهه‌مى بۆ خودايێ ئێك و ب سه‌رڤه‌هاتى ئاشكه‌رابوون؛ دا ئه‌و حوكمى د ناڤبه‌را وان دا بكه‌ت، ڤێجا دويكه‌فتى دێ بێژنه سه‌ركێشێن خۆ: هندى ئه‌م بووين ئه‌م د دنيايێ دا دويكه‌فتییێن هه‌وه بووين، مه ب گۆتنا هه‌وه دكر، ئه‌رێ ڤێجا هوين -ئه‌ڤرۆ- تشته‌كى ژ عه‌زابا خودێ دێ ژ مه پاشڤه‌به‌ن وه‌كى هه‌وه سۆز ددا مه؟ سه‌ركێش دبێژن: ئه‌گه‌ر خودێ به‌رێ مه دابا باوه‌رییێ ئه‌م ژى دا به‌رێ هه‌وه ده‌ينێ، به‌لێ وى به‌رێ مه نه‌دايێ، وئه‌م به‌رزه‌كرين ڤێجا مه ژى هوين به‌رزه‌كرن، ئه‌م وهوين د وه‌كى ئێكين چ هه‌دارا مه بێت يان نه‌ئێت، مه چو جهێن ڕه‌ڤێ نينن ئه‌م ژ عه‌زابێ بڕه‌ڤينێ.