سورة إبراهِيم · ئایەت ٢٢
وَقَالَ ٱلشَّیۡطَـٰنُ لَمَّا قُضِیَ ٱلۡأَمۡرُ إِنَّ ٱللَّهَ وَعَدَكُمۡ وَعۡدَ ٱلۡحَقِّ وَوَعَدتُّكُمۡ فَأَخۡلَفۡتُكُمۡۖ وَمَا كَانَ لِیَ عَلَیۡكُم مِّن سُلۡطَـٰنٍ إِلَّاۤ أَن دَعَوۡتُكُمۡ فَٱسۡتَجَبۡتُمۡ لِیۖ فَلَا تَلُومُونِی وَلُومُوۤا۟ أَنفُسَكُمۖ مَّاۤ أَنَا۠ بِمُصۡرِخِكُمۡ وَمَاۤ أَنتُم بِمُصۡرِخِیَّ إِنِّی كَفَرۡتُ بِمَاۤ أَشۡرَكۡتُمُونِ مِن قَبۡلُۗ إِنَّ ٱلظَّـٰلِمِینَ لَهُمۡ عَذَابٌ أَلِیمࣱ ﴿٢٢﴾
تەفسیرا ساناهی
وپشتى خودێ حسێب د گه‌ل به‌نییێن خۆ كرى، وفه‌رمان د ده‌ر حه‌قا وان دا داى، وبه‌حه‌شتى چووينه به‌حه‌شتێ وجه‌هنه‌مى چووينه جه‌هنه‌مێ، شه‌يتانى گۆت: هندى خودێیه سۆز ب ڕاستى دابوو هه‌وه كو ئه‌و هه‌وه زێندى بكه‌ته‌ڤه وهه‌وه جزا بده‌ت، ومن سۆز ب نه‌حه‌قى دابوو هه‌وه كو زێنديكرن وجزادان نينه، ڤێجا من سۆزا خـــۆ ب جهـ نه‌ئينا، وچـــو ده‌سهه‌لاتدارى د ده‌ستێ من دا نه‌بوو كو ئه‌ز هه‌وه مه‌جبوور بكه‌م هوين دويكه‌فتنا من بكه‌ن، وچو هێجه‌ت ژى من نه‌بوون، به‌لێ من هوين بۆ كوفر وسه‌رداچوونێ ڤه‌خواندن وهه‌وه دويكه‌فتنا من كر، ڤێجا هوين لۆمه‌ى من نه‌كه‌ن ولۆمه‌ى خۆ بكه‌ن، گونه‌هـ گونه‌ها هه‌وه‌يه، نه ئه‌ز د هه‌وارا هـــه‌وه دئــێــم ونه هوين د هه‌وارا من دئێن، هندى ئه‌زم ئه‌زێ به‌ريمه ژ هندێ كو هه‌وه د دنيايێ دا ئه‌ز د گوهدانێ دا بۆ خودێ كريمه هه‌ڤپشك. هندى ئه‌ون يێن زۆردارى كرى كو گوهدانا حه‌قییێ نه‌كرى عه‌زابه‌كا ب ئێش ونه‌خۆش بۆ وان هه‌يه.