سورة الكَهف · ئایەت ٢١
وَكَذَ ٰلِكَ أَعۡثَرۡنَا عَلَیۡهِمۡ لِیَعۡلَمُوۤا۟ أَنَّ وَعۡدَ ٱللَّهِ حَقࣱّ وَأَنَّ ٱلسَّاعَةَ لَا رَیۡبَ فِیهَاۤ إِذۡ یَتَنَـٰزَعُونَ بَیۡنَهُمۡ أَمۡرَهُمۡۖ فَقَالُوا۟ ٱبۡنُوا۟ عَلَیۡهِم بُنۡیَـٰنࣰاۖ رَّبُّهُمۡ أَعۡلَمُ بِهِمۡۚ قَالَ ٱلَّذِینَ غَلَبُوا۟ عَلَىٰۤ أَمۡرِهِمۡ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَیۡهِم مَّسۡجِدࣰا ﴿٢١﴾
تەفسیرا ساناهی
وكانێ چاوا مه گه‌له‌ك سالان ئه‌و نڤاندن، پاشى مه ئه‌و هشياركرن، مه خه‌لكێ وى زه‌مانى ب وان ئاگه‌هدار كرن، پشتى كو خودانێ فرۆشگه‌هێ ب ڕێكا جوينێ ده‌رهه‌مێن وان ب وان حه‌سياى؛ دا مرۆڤ بزانن هندى سۆزا خودێیه كو دێ مرییان ڕاكه‌ته‌ڤه يا ڕاسته، وكو هندى قيامه‌ته هه‌ر دێ ئێت وچو گومان تێدا نينه، ده‌مـــێ ئـــه‌وێـــن ب ســـه‌ر خــه‌لكێ شكه‌فتێ هلبووين د ناڤبه‌را خۆ دا د مه‌سه‌لا قيامه‌تێ دا ب هه‌ڤڕكى چووين: هنده‌كان باوه‌رى پێ هه‌بوو وهنده‌كان باوه‌رى پێ نه‌بوو، ڤێجا خودێ ئاگه‌هداركرنا وان ب خه‌لكێ شكه‌فتێ كره هێجه‌ت بۆ خودان باوه‌ران. وپشتى مه‌سه‌لا وان ئاشكه‌را بووى، وئه‌و مرين، ده‌سته‌كه‌كێ ژ خه‌لكى گۆت: هوين ل به‌ر ده‌رێ شكه‌فتێ ئاڤاهییه‌كى ئاڤاكه‌ن كو وان ڤه‌شێرت، ووان بهێلنه ل جهێ وان، خودايێ وان ب حالێ وان زاناتره، وئه‌وێن خودان گۆتن وده‌سهه‌لات د ناڤ وان دا گۆت: ئه‌م مزگه‌فته‌كێ بۆ عيباده‌تى دێ ل جهێ وان ئاڤاكه‌ين. وپێغه‌مبه‌رى -سلاڤ لێ بن- يا حه‌رامكرى كو ئه‌م گۆڕين پێغه‌مبه‌ر وچاكان بكه‌ينه مزگه‌فت، هه‌ر وه‌سا وى ئه‌م ژ ئاڤاكرنا ل سه‌ر قه‌بران، وگێچكرن ونڤيسينا ل سه‌ر، يێن پاشڤه‌برين، چونكى ئه‌و ژ وێ غوللوێیه یا به‌رێ مرۆڤى دده‌ته په‌رستنا خودانێن وان قه‌بران.