سورة البَقَرَة · ئایەت ١٢٥
وَإِذۡ جَعَلۡنَا ٱلۡبَیۡتَ مَثَابَةࣰ لِّلنَّاسِ وَأَمۡنࣰا وَٱتَّخِذُوا۟ مِن مَّقَامِ إِبۡرَ ٰهِـۧمَ مُصَلࣰّىۖ وَعَهِدۡنَاۤ إِلَىٰۤ إِبۡرَ ٰهِـۧمَ وَإِسۡمَـٰعِیلَ أَن طَهِّرَا بَیۡتِیَ لِلطَّاۤئِفِینَ وَٱلۡعَـٰكِفِینَ وَٱلرُّكَّعِ ٱلسُّجُودِ ﴿١٢٥﴾
تەفسیرا ساناهی
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- ل بيرا خۆ بينه ده‌مێ مه كه‌عبه بۆ مرۆڤان كرییه جهێ لێ زڤڕينێ، ئه‌و دئێنێ، پاشى دزڤڕنه نك مرۆڤێن خۆ، پاشى دئێنێ ڤه، ومه ئه‌و كره جهێ لێ كۆمبوونێ بۆ وان ل ده‌مێ حه‌ج وعومره وطه‌واف ونڤێژێ، ومه ئه‌و كره ته‌ناهى بۆ وان، دوژمنه‌ك تێدا ب سه‌ر وان دا ناگرت، ومه گۆت: هوین جهێ لێ ڕابوونا ئيبراهيمى بۆ خۆ بكه‌نه جهێ نڤێژێ، وئه‌و جهـ ئه‌و به‌ر بوو يێ ئيبراهيم ل ده‌مێ ئاڤاكرنا كه‌عبێ ل سه‌ر ڕادوه‌ستا. ومه وه‌حى بۆ ئيبراهيمى وكوڕێ وى ئيسماعيلى هنارت: كو مالا من ژ هه‌ر پيساتییه‌كا هه‌ی پاقژ بكه‌ن؛ وه‌ك پاراستن بۆ طه‌وافكه‌رێن ل دۆر كه‌عبێ، وئه‌وێن لێ دمينن، ونڤێژێ لێ دكه‌ن.