سورة البَقَرَة · ئایەت ١٤٤
قَدۡ نَرَىٰ تَقَلُّبَ وَجۡهِكَ فِی ٱلسَّمَاۤءِۖ فَلَنُوَلِّیَنَّكَ قِبۡلَةࣰ تَرۡضَىٰهَاۚ فَوَلِّ وَجۡهَكَ شَطۡرَ ٱلۡمَسۡجِدِ ٱلۡحَرَامِۚ وَحَیۡثُ مَا كُنتُمۡ فَوَلُّوا۟ وُجُوهَكُمۡ شَطۡرَهُۥۗ وَإِنَّ ٱلَّذِینَ أُوتُوا۟ ٱلۡكِتَـٰبَ لَیَعۡلَمُونَ أَنَّهُ ٱلۡحَقُّ مِن رَّبِّهِمۡۗ وَمَا ٱللَّهُ بِغَـٰفِلٍ عَمَّا یَعۡمَلُونَ ﴿١٤٤﴾
تەفسیرا ساناهی
ب ڕاستى ئه‌م یێ وه‌رگێڕانا ڕوويێ ته -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- جاره‌كێ ل دویڤ جاره‌كێ ب بال عه‌سمانى ڤه دبينين؛ ل وێ هيڤییێ كو خودێ وه‌حییێ بۆ ته د مه‌سه‌لا ڕووگه‌هێ دا بينته خوارێ، ڤێجا ئه‌م دێ به‌رێ ته ژ به‌یتولمه‌قدسێ وه‌رگێڕینه ڕووگـه‌هــه‌كــا تــه پــێ خۆش بت، كو مزگه‌فتا حه‌رامه ل مه‌كه‌هێ، ڤێجا تو به‌رێ خۆ ب لايێ وێ ڤه بده، وهه‌ر جهه‌كێ هوين -گه‌لى موسلمانان- لێ بن، وهه‌وه ڤيا نڤێژێ بكه‌ن، هوين به‌رێ خۆ بده‌نه مزگه‌فتا حه‌رام. وهندى ئه‌ون يێن خودێ زانينا كيتابێ دايێ ژ جوهى وفه‌لان، ئه‌و باش دزانن هندى به‌رێخۆدانا ته‌يه بۆ كه‌عبێ ئه‌وه حه‌قییا بنه‌جهـ د كيتابێن وان دا. وخودێ يێ بێ ئاگه‌هـ نينه ژ كارێ ئه‌و دودل وگومانبه‌رێن هه دكه‌ن، وئه‌و جزايێ وان سه‌را وێ چه‌ندێ دێ ده‌تێ.