سورة البَقَرَة · ئایەت ٦١
وَإِذۡ قُلۡتُمۡ یَـٰمُوسَىٰ لَن نَّصۡبِرَ عَلَىٰ طَعَامࣲ وَ ٰحِدࣲ فَٱدۡعُ لَنَا رَبَّكَ یُخۡرِجۡ لَنَا مِمَّا تُنۢبِتُ ٱلۡأَرۡضُ مِنۢ بَقۡلِهَا وَقِثَّاۤئِهَا وَفُومِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَاۖ قَالَ أَتَسۡتَبۡدِلُونَ ٱلَّذِی هُوَ أَدۡنَىٰ بِٱلَّذِی هُوَ خَیۡرٌۚ ٱهۡبِطُوا۟ مِصۡرࣰا فَإِنَّ لَكُم مَّا سَأَلۡتُمۡۗ وَضُرِبَتۡ عَلَیۡهِمُ ٱلذِّلَّةُ وَٱلۡمَسۡكَنَةُ وَبَاۤءُو بِغَضَبࣲ مِّنَ ٱللَّهِۗ ذَ ٰلِكَ بِأَنَّهُمۡ كَانُوا۟ یَكۡفُرُونَ بِءَایَـٰتِ ٱللَّهِ وَیَقۡتُلُونَ ٱلنَّبِیِّـۧنَ بِغَیۡرِ ٱلۡحَقِّۗ ذَ ٰلِكَ بِمَا عَصَوا۟ وَّكَانُوا۟ یَعۡتَدُونَ ﴿٦١﴾
تەفسیرا ساناهی
و ل بيرا خۆ بينن ده‌مێ مه خوارنا شرين، وته‌يرێن خۆش، ب سه‌ر هه‌وه دا ئيناينه خوارێ، ڤێجا وه‌كى هه‌ر جار هه‌وه قه‌نجى ژ بيركر، وبێنته‌نگى وشڕاتى گه‌هشته هه‌وه، وهه‌وه گۆت: ئه‌ى مووسا ئه‌م نه‌شێين ب خوارنه‌كا ب تنێ يا نه‌ئێته گوهاڕتن خۆ بگرين، ڤێجا تو بۆ مه ژ خودايێ خۆ بخوازه دا ئه‌و هنده‌ك خوارنێن دى ژ ده‌ركه‌فتییێ عه‌ردى، ژ به‌قلى وشينكاتى، وترۆزى ودان ودكاكێ دئێته خوارن، ونيسك، وپيڤازان، بده‌ته مه. مووساى -ب نه‌ڕازيبوون ڤه- گۆت: ئه‌رێ ما هوين ڤان خوارنێن كێم بهاتر دخوازن، وڤى ڕزقێ ب مفا يێ خودێ بۆ هه‌وه هلبژارتى هوين دهێلن؟ ژ ڤێ ده‌شتێ هه‌ڕنه هه‌ر باژێره‌كێ هه‌ى، گه‌له‌كێ ژ تشتێ دلێ هه‌وه دچتێ ل بيستان وبازارێن وى دێ بينن. وده‌مێ ئه‌و چووين بۆ وان ئاشكه‌را بوو كو ئه‌و د هه‌مى جهان دا هلبژارتنا خۆ ب پێش يا خودێ دئێخن، وئه‌و دلچوونێن خۆ به‌رى وێ ددانن يا خودێ بۆ وان هلبژارتى؛ له‌وا سالۆخه‌تێ ره‌زيلییێ وهه‌ژارییا دلـى ب وان ڤه نويسیا، وئه‌و زڤڕين غه‌زه‌با خودێ د گه‌ل دا؛ چونكى وان پشت دا دينێ خودێ، وچونكى وان باوه‌رى ب ئايه‌تێن خودێ نه‌دئينا و ژ دوژمنى وزۆردارى وان پێغه‌مبه‌ر دكوشتن؛ ئه‌ڤه ژ به‌ر وێ نه‌گوهدارى وزێده‌گـاڤییا وان ل سه‌ر توخويبێن خودايێ خۆ كرى.