سورة طه · ئایەت ١٢٩

وَلَوۡلَا كَلِمَةࣱ سَبَقَتۡ مِن رَّبِّكَ لَكَانَ لِزَامࣰا وَأَجَلࣱ مُّسَمࣰّى ﴿١٢٩﴾

تەفسیرا ساناهی

وئه‌گه‌ر نه‌ ژ به‌ر په‌يڤه‌كێ با كو ژ خودايێ ته‌ ده‌ركه‌فتییه‌ وده‌مه‌كێ ل نك وى يێ ده‌سنيشانكرى تێچوون ب له‌ز دا گه‌هته‌ وان؛ چونكى وان خۆ هه‌ژى هندێ كرییه‌.