سورة طه · ئایەت ٤٠

إِذۡ تَمۡشِیۤ أُخۡتُكَ فَتَقُولُ هَلۡ أَدُلُّكُمۡ عَلَىٰ مَن یَكۡفُلُهُۥۖ فَرَجَعۡنَـٰكَ إِلَىٰۤ أُمِّكَ كَیۡ تَقَرَّ عَیۡنُهَا وَلَا تَحۡزَنَۚ وَقَتَلۡتَ نَفۡسࣰا فَنَجَّیۡنَـٰكَ مِنَ ٱلۡغَمِّ وَفَتَنَّـٰكَ فُتُونࣰاۚ فَلَبِثۡتَ سِنِینَ فِیۤ أَهۡلِ مَدۡیَنَ ثُمَّ جِئۡتَ عَلَىٰ قَدَرࣲ یَـٰمُوسَىٰ ﴿٤٠﴾

تەفسیرا ساناهی

ومه‌ منه‌ت ل ته‌ كر ده‌مێ خويشكا ته‌ دايه‌ ب دويڤ ته‌ڤه‌، ووێ دگۆته‌ وان يێن تو برى: ئه‌رێ ئه‌ز وى نيشا هه‌وه‌ بده‌م يێ وى بچويكى بۆ هه‌وه‌ ب خودان بكه‌ت، وشيرى بده‌تێ؟ ئينا مه‌ تو زڤڕاندییه‌ نك ده‌یكا ته‌ پشتى تو كه‌فتییه‌ د ده‌ستێن فيرعه‌ونى دا؛ دا چاڤێن وێ ب سلامه‌تییا ته‌ ژ خندقينێ وكوشتنێ روهن ببن، و ل سه‌ر چوونا ته‌ ب خه‌م نه‌كه‌ڤت، وته‌ ب خه‌له‌تى ڤه‌ زه‌لامێ قبتى كوشت ڤێجا مه‌ تو ژ خه‌ما كريارا ته‌ وترسا كوشتنێ ڕزگاركرى، ومه‌ تو جه‌ڕباندى، ڤێجا ب ترس ڤه‌ تو چوويه‌ نك خه‌لكێ (مه‌ديه‌ن)، وچه‌ند ساله‌كان تو د ناڤ وان دا ماى، پاشى ل وى ده‌مێ مه‌ بۆ هنارتنا ته‌ داناى تو ل دويڤ قه‌ده‌را مه‌ ژ (مه‌ديه‌نێ) هاتى، وكار هه‌مى د ده‌ستێ خودێ دايه‌.