سورة طه · ئایەت ٩٧
قَالَ فَٱذۡهَبۡ فَإِنَّ لَكَ فِی ٱلۡحَیَوٰةِ أَن تَقُولَ لَا مِسَاسَۖ وَإِنَّ لَكَ مَوۡعِدࣰا لَّن تُخۡلَفَهُۥۖ وَٱنظُرۡ إِلَىٰۤ إِلَـٰهِكَ ٱلَّذِی ظَلۡتَ عَلَیۡهِ عَاكِفࣰاۖ لَّنُحَرِّقَنَّهُۥ ثُمَّ لَنَنسِفَنَّهُۥ فِی ٱلۡیَمِّ نَسۡفًا ﴿٩٧﴾
تەفسیرا ساناهی
مووساى گۆته سامرى: دێ هه‌ڕه هندى تويى د ژينا خۆ دا تو دێ يێ هاڤێتى بى، وهه‌ر كه‌سه‌كێ تو ببينى دێ بێژییێ: نه ئه‌ز ده‌ست دكه‌مه كه‌سێ ونه كه‌س ده‌ست دكه‌ته من، وهندى تويى ژڤانه‌ك بۆ عه‌زابدانا ته هه‌يه، خودێ وى ژڤانى هه‌ر دێ پێك ئينت، وتـــو دێ بينى، وتو به‌رێ خۆ بده خودايێ خۆ يێ ته په‌رستن بۆ كرى ئه‌م دێ وى سۆژين، پاشى دێ هويركێ وى ب ده‌ريايێ وه‌ركه‌ين.