سورة الأنبيَاء · ئایەت ٧٨

وَدَاوُۥدَ وَسُلَیۡمَـٰنَ إِذۡ یَحۡكُمَانِ فِی ٱلۡحَرۡثِ إِذۡ نَفَشَتۡ فِیهِ غَنَمُ ٱلۡقَوۡمِ وَكُنَّا لِحُكۡمِهِمۡ شَـٰهِدِینَ ﴿٧٨﴾

تەفسیرا ساناهی

وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- به‌حسێ پێغه‌مبه‌رێ خودێ داوودى وكوڕێ وى سوله‌يمانى بكه‌، ده‌مێ وان حوكم د وێ مه‌سه‌لێ دا كرى يا دو هه‌ڤڕكان ئينايه‌ نك وان، په‌زێ ئێك ژ وان ب شه‌ڤ چوو بوو ناڤ بيستانێ يێ دى، وخراب كربوو، ئينا داوودى حوكم كر كو په‌ز بۆ خودانێ بيستانى بت به‌رانبه‌ر مالێ وى يێ خراب بووى؛ چونكى بهايێ هه‌ر دووان هندى ئێك بوو، وئه‌م بۆ حوكمێ وان شاهد بووين، وچو ل به‌ر مه‌ يێ به‌رزه‌ نه‌بوو.