سورة النور · ئایەت ٦٢
إِنَّمَا ٱلۡمُؤۡمِنُونَ ٱلَّذِینَ ءَامَنُوا۟ بِٱللَّهِ وَرَسُولِهِۦ وَإِذَا كَانُوا۟ مَعَهُۥ عَلَىٰۤ أَمۡرࣲ جَامِعࣲ لَّمۡ یَذۡهَبُوا۟ حَتَّىٰ یَسۡتَءۡذِنُوهُۚ إِنَّ ٱلَّذِینَ یَسۡتَءۡذِنُونَكَ أُو۟لَـٰۤئِكَ ٱلَّذِینَ یُؤۡمِنُونَ بِٱللَّهِ وَرَسُولِهِۦۚ فَإِذَا ٱسۡتَءۡذَنُوكَ لِبَعۡضِ شَأۡنِهِمۡ فَأۡذَن لِّمَن شِئۡتَ مِنۡهُمۡ وَٱسۡتَغۡفِرۡ لَهُمُ ٱللَّهَۚ إِنَّ ٱللَّهَ غَفُورࣱ رَّحِیمࣱ ﴿٦٢﴾
تەفسیرا ساناهی
هه‌ما خودان باوه‌رێن دورست ئه‌ون يێن باوره‌ى ب خودێ وپێغه‌مبه‌رێ وى ئيناى، وكــار ب شــريعه‌تێ وى كرى، وئه‌گه‌ر ئه‌و د گه‌ل پێغه‌مبه‌رى بن وى ئه‌و بۆ كاره‌كێ مه‌صلحه‌تا موسلمانان تێدا كۆم كربن، كه‌سه‌ك ژ وان ناچت حه‌تا ده‌ستويرییێ ژ وى نه‌خوازت، هندى ئه‌ون يێن ده‌ستويرییێ ژ ته دخوازن -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- ئه‌و ئه‌ون يێن ب دورستى باورییێ ب خودێ وپێغه‌مبه‌رێ وى دئينن، ڤێجا ئه‌گه‌ر وان بۆ كاره‌كێ خـۆ ده‌ستويرى ژ ته خواست تو ده‌ستويرییێ بده وى يێ ته بڤێت ژ وان يێن ژ به‌ر عوزره‌كێ ده‌ستويرى خواستى، وتــو داخــوازا ژێبرنا گونه‌هان بۆ وان ژ خودێ بكه. هندى خودێیه باش گونه‌هـ ژێبرێ گونه‌هێن به‌نییێن خۆ يێن تۆبه‌كه‌ره، و ب وان يێ دلۆڤانكاره.