سورة العَنكبُوت · ئایەت ٤٥
ٱتۡلُ مَاۤ أُوحِیَ إِلَیۡكَ مِنَ ٱلۡكِتَـٰبِ وَأَقِمِ ٱلصَّلَوٰةَۖ إِنَّ ٱلصَّلَوٰةَ تَنۡهَىٰ عَنِ ٱلۡفَحۡشَاۤءِ وَٱلۡمُنكَرِۗ وَلَذِكۡرُ ٱللَّهِ أَكۡبَرُۗ وَٱللَّهُ یَعۡلَمُ مَا تَصۡنَعُونَ ﴿٤٥﴾
تەفسیرا ساناهی
تو وێ بخوينه يا بۆ ته هاتییه خوارێ ژ قورئانێ، وكارى پێ بكه، ونڤێژێ ب دورستى بكه، هندى به‌رده‌وامییا ل سه‌ر نڤێژێیه خودانى ژ كرنا گونه‌هـ وكرێتییان پاشڤه‌دبه‌ت؛ چونكى ئه‌وێ به‌ردوامییێ ل سه‌ر بكه‌ت، و ب دورستى بكه‌ت، دلێ وى روهـــن دبت، وباوه‌رییا وى زێده دبت، وخێرخوازییا وى ب هێز دكه‌ڤت، ودلێ وى زوى ب زوى ناچته خرابییێ، وزكرێ خودێ د نڤێژێ دا ووه‌كى دى ژى ژ هه‌ر تشته‌كێ دى باشتر ومه‌زنتر و ب خێرتره. وخودێ دزانت كانێ هوين چ باشى وخرابییان دكه‌ن، ڤێجا ئه‌و دێ هه‌وه سه‌را وێ چه‌ندێ جزا ده‌ت.