سورة آل عِمران · ئایەت ١٢٢
إِذۡ هَمَّت طَّاۤئِفَتَانِ مِنكُمۡ أَن تَفۡشَلَا وَٱللَّهُ وَلِیُّهُمَاۗ وَعَلَى ٱللَّهِ فَلۡیَتَوَكَّلِ ٱلۡمُؤۡمِنُونَ ﴿١٢٢﴾
تەفسیرا ساناهی
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- به‌حس بكه ده‌مێ دلێ به‌نى سه‌له‌مه وبه‌نى حارثییان چــوويـــێ كو ژ ترسێن شه‌ڕێ د گه‌ل دوژمنى دا، د گه‌ل سه‌رۆكێ خۆ يێ منافق عه‌بدللاهێ كوڕێ ئوبه‌ى بزڤڕن؛ به‌لێ خودێ ئه‌و پاراستن، وئه‌و د گه‌ل ته مان ووان دا ڕێ وخۆ هێلا ب هيڤییا خودێ ڤه. وخودان باوه‌ر بلا خۆ بهێلنه ب هيڤییا خودێ ب تنێ ڤه.