سورة آل عِمران · ئایەت ١٤
زُیِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ ٱلشَّهَوَ ٰتِ مِنَ ٱلنِّسَاۤءِ وَٱلۡبَنِینَ وَٱلۡقَنَـٰطِیرِ ٱلۡمُقَنطَرَةِ مِنَ ٱلذَّهَبِ وَٱلۡفِضَّةِ وَٱلۡخَیۡلِ ٱلۡمُسَوَّمَةِ وَٱلۡأَنۡعَـٰمِ وَٱلۡحَرۡثِۗ ذَ ٰلِكَ مَتَـٰعُ ٱلۡحَیَوٰةِ ٱلدُّنۡیَاۖ وَٱللَّهُ عِندَهُۥ حُسۡنُ ٱلۡمَءَابِ ﴿١٤﴾
تەفسیرا ساناهی
ڤيانا دلچوونان ژ ژن وكوڕان، ومالێ گه‌له‌ك ژ زێڕ وزيڤان، و ژ ده‌وارێن جوان، وحێشتر وچێل وته‌رش وكه‌والان، وعه‌ردێ بۆ چاندنێ هاتییه ده‌ستنيشاكرن، ل به‌ر مرۆڤان يا هاتییه خه‌ملاندن، وئه‌وا هه خۆشییا ژينا دنيايێیه يا كو نه‌مينت. و ل نك خودێ خێر وجهێ باشێ زڤڕينێ -كو به‌حه‌شته- هه‌يه.